دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫آن، شیرینی مورد علاقه ای هم داری؟
‫فکر کنم کارامل شکلاتی.
‫اوه، خواهش می‌کنم، میشه بهم بگی میخوای منو بفرستی یه جای دیگه یا نه؟
‫خواهش می‌کنم بگو.
‫دیگه تحمل نمی‌تونم بی‌خبر باشم.
‫تو دستمال ظرف‌شویی رو با آب داغ تمیز نسوزوندی.
‫و تو وسط مزرعه وایسادی خیال‌بافی می‌کنی.
‫باید سهم خودتو انجام بدی بعد هر سوال دیگه‌ای بپرسی.
‫خب، من و متیو...
‫تصمیم گرفتیم تو رو نگه داریم.
‫البته، به شرطی که سعی کنی دختر خوبی باشی.
چی شده؟
‫دارم گریه می‌کنم. نمی‌دونم چرا.
‫من خیلی خیلی خوشحالم. اوه، خوشحال کلمه درستی به نظر نمیاد اصلاً.
‫یه چیزی بیشتر از خوشحالیه.
‫سعی می‌کنم خیلی خوب باشم! تمام تلاشمو می‌کنم!
‫ولی خب، کار سختیه، فکر کنم.
‫اشک شوق هم داریم، نه؟
‫و اینا واقعاً اشک شوقن!
‫قسمت ۲: ‫من چیزهای ‫قشنگ رو دوست دارم
‫یه زنبور گنده از یه گل افتاد بیرون.
‫فکرشو بکن چه جای قشنگی برای زندگیه.
‫این رز اسکاتلندی هست.
‫متیو عاشق این گلاست.
‫مادرمون اونا رو کاشته بود.
‫مادرتون، خانم کاتبرت؟
‫منم مثل بقیه یه مادر داشتم.
‫و من رو فقط مریلا صدا کن.
‫خیلی دوست دارم خاله مریلا صدات کنم.
‫اینطوری حس می‌کنم واقعاً به شما تعلق دارم.
‫نه.
‫من خاله ات نیستم.
‫فهمیدم.
‫ولی تو ذهنم می‌تونم هر اسمی دلم خواست صدات کنم، مگه نه؟
‫هر کاری دوست داری بکن.
‫خیلی خب، ماریلا، من میرم یه سلام صبح بخیر به جویبار بگم.
‫اینجوری عجله کنی می‌خوری زمین!
‫نه، نمی‌خورم!
‫صبح بخیر، ریچل!
‫اوه، ماریلا!
‫حالت چطوره؟
‫فکرشم نمی‌کردم دو هفته تمام تو تخت بمونم.
‫خب، اون بچه چی؟ یه دختر، میگی؟
‫آره. متیو ازش خوشش اومد، ما هم تصمیم گرفتیم نگهش داریم.
‫هیچ معلوم نیست یه بچه اینجوری از آب دربیاد.
‫خودم که باید بگم ازش خوشم اومده.
‫و وقتی تصمیم به انجام کاری بگیرم، دیگه قطعیه.
‫ماریلا!
‫پس این همونه، درسته؟
‫مطمئنم بخاطر قیافت انتخابِت نکردن.
‫خیلی لاغر و زشته، ‫اونم با موهای قرمز!
‫انگار مزرعه هویجه!
‫آره، موهاش قرمزِ قرمز مثل هویج!
‫ازت متنفرم!
‫ازت متنفرم! ازت متنفرم! ازت متنفرم!
‫آن!
‫چطور جرأت میکنی بهم بگی لاغر و زشت؟!
‫چطور جرأت میکنی بگی ‫من کک و مکی و مو قرمزَم؟!
‫دوست داری همچین حرفایی ‫راجب خودت بشنوی؟
‫اینکه بهت بگن چاقی و دست و پا چلفتی و ‫یه ذره هم تخیل نداری؟!
‫برام مهم نیست اگه با گفتن این حرفا ‫احساساتت رو جریحه دار کنم!
‫تو احساسات من رو خیلی بدتر از ‫هر زمان دیگه‌ای جریحه دار کردی!
‫و من هیچوقت بخاطرش تو رو نمیبخشم!
‫هرگز، هرگز!
‫آن، برو تو اتاقت.
‫و همونجا بمون تا خودم بیام بالا.
‫تا حالا کسی همچین اخلاقی دیده؟
‫نباید درباره‌ی ظاهرش باهاش شوخی می‌کردی، ریچل.
‫ماریلا، منظورت اینه که داری طرفشو می‌گیری؟
‫نه، باید باهاش صحبت کنم و نصیحتش کنم.
‫ولی خیلی سخت گرفتی!
‫خب، معلوم شد که از این به بعد باید ‫خیلی مراقب حرف زدنم باشم،
‫چون ظاهراً احساسات لطیف یتیم‌ها از همه‌چیز مهم‌تره.
‫من عصبانی نیستم. دلم برات می‌سوزه ‫که دیگه جایی برای عصبانیت نمونده.
‫خب، شب بخیر!
‫تا حالا اینجوری بهم توهین نشده بود!
‫هیچوقت!
‫آن، همین الان از روی تخت بیا پایین.
‫آن!
‫چه رفتاریه داری از خودت نشون میدی؟ ‫از کارت خجالت نمیکشی؟
‫اون حق نداشت منو زشت و موقرمز خطاب کنه.
‫تو هم حق نداشتی سرش داد و فریاد راه بندازی.
‫خودت هم اینو به اندازه کافی تکرار می‌کنی.
‫ولی وقتی بقیه میگن، یه جور دیگه است.
‫باید بری پیش ریچل و بهش بگی خیلی متاسفی!
‫من هیچ وقت نمیتونم این کارو بکنم.
‫چرا نمیتونی؟
‫چون متاسف نیستم! حتی نمیتونم تصور کنم که متاسف باشم!
‫تو گفتی سعی میکنی ‫دختر خیلی خوبی باشی.
‫تو گفتی "تمام تلاشت رو میکنی"، مگه نه؟
‫همین جا تو اتاقت میمونی تا وقتی که بتونی بهم بگی حاضری معذرت خواهی کنی.
‫پس مجبورم تا ابد اینجا بمونم.
‫هر کاری دوست داری بکن!
‫چه بچه یک دنده ای.
‫خوبه که اون پیرزن فضول سر جاش نشوندنش.
‫متیو؟!
‫آن هیچوقت کسی رو نداشته که بهش راه درست رو نشون بده.
‫بهش یه چیزی میدی بخوره، نه؟
‫غذاش رو مرتب میخوره، و میذارم بیاد بیرون هم.
‫وقتی حاضر باشه معذرت خواهی کنه.
‫بله؟
‫چطوری داری باهاش کنار میای؟
‫خیلی خوب. یکم دلگیره. ولی خب، بهتره بهش عادت کنم.
‫خب آنه، فکر نمی‌کنی بهتره انجامش بدی و خلاص شی؟
‫منظورت اینه از خانم لینده معذرت بخوام؟
‫آره، معذرت بخواه.
‫فقط سر و ته قضیه رو هم بیار، همین.
‫بالاخره که باید انجامش بدی.
‫ماریلا خیلی کله‌شقه.
‫فکر کنم بتونم به خاطر تو این کارو بکنم.
‫من هر کاری برات می‌کنم، اگه واقعا بخوای.
‫خب معلومه که می‌خوام.
‫خیلی ممنون میشم.
‫خیلی سخته پایین، بدون تو.
‫باشه.
‫ولی به ماریلا نگو من چیزی گفتم.
‫ماریلا.
‫خب؟
‫متاسفم که عصبانی شدم ‫و حرفای بدی زدم،
‫و حاضرم برم ‫و به خانم لیند هم همین رو بگم.
‫خیلی خب. من می برمت.
‫ممنونم!
‫من خیلی خیلی متاسفم.
‫حرفایی که به شما زدم هم درست بود،
‫به چی فکر می کنی؟
‫دارم تصور می کنم که ‫باید به خانم لیند چی بگم.
‫اوه، خانم لیند، من خیلی خیلی متاسفم!
‫ می دونستم.
‫من هرگز نمی تونم تمام تاسفم رو ابراز کنم، نه، ‫حتی اگه کل یه لغت نامه رو هم استفاده کنم!
‫هر چی گفتی درست بود!
‫موهای من قرمزه، و من ‫کک و مکی و لاغر و زشتم!
‫حرفایی که به شما زدم هم درست بود،
‫ولی نباید اونا رو می گفتم.
‫اوه، خانم لیند، خواهش می کنم.
‫دلِ یه دختر یتیم کوچولو رو که نمی‌شکنی، نه؟
‫حتی اگه خیلی هم بد اخلاق باشه؟!
‫توروخدا بگو منو بخشیدی خانم لینده!
‫نگاهش کن.
‫داره کیف میکنه.
‫بسه دیگه، پاشو دخترم.
‫معلومه که میبخشمت.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫فکر کنم منم یکم ‫با تو تند رفتم، به هر حال.
‫یه دختری رو میشناختم که موهاش قرمز بود ‫ولی یه رنگ شاه بلوطی خوشگل شد.
‫چی؟!
‫اصلاً تعجب نمیکنم ‫اگه موهای تو هم همینطوری بشه.
‫اوه، خانم لینده! شما به من امید دادید.
‫من همیشه احساس میکنم که ‫شما به من لطف کردید.
‫خب، از پسش براومدی. نمیدونم چطوری.
‫بله.
‫برو یه گشتی توی باغ بزن ‫تا من و ریچل یکم حرف بزنیم.
‫اگه دوست داری می‌تونی یه دسته گل سفید ‫از اون گل‌های سوسن گوشه‌ی باغ بچینی.
‫ممنونم!
‫یه جور عجیبی حرف میزنه، ‫ولی یه جذابیتی داره.
‫بچه صادقیه.
‫در کل، ماریلا، یه جورایی ازش خوشم اومد.
‫چه معذرت خواهی عجیبی! ‫می‌ترسیدم چی میخواد بگه.
‫از اینکه با این همه، ریچل، ‫بخشیدیش ممنونم.
‫این گل‌ها چه خوشگلن!
‫خانم لینده لطف کردن و ‫اینا رو به من دادن.
‫بله.
‫امیدوارم دیگه لازم نشه این همه ‫معذرت خواهی کنی.
‫اگه مردم دست از مسخره کردن ‫قیافه‌ام بردارن، کار سختی نیست.
‫می‌ترسم یه دختر کوچولوی ‫خیلی خودشیفته باشی.
‫وقتی می‌دونم زشتم، چجوری می‌تونم خودشیفته باشم؟
‫من چیزهای قشنگ رو دوست دارم،
‫و از اینکه تو آینه نگاه کنم و ‫یه چیز نازیبا ببینم متنفرم.
‫چطوری میتونم از بقیه خوشم بیاد ‫در حالی که توجه رو بهش جلب میکنن؟
‫مرد به عملشه.
‫من به این قضیه شک دارم.
‫ولی معذرت‌خواهی کردن و بخشیده شدن یه حس خوبی به آدم میده، اینطور نیست؟
‫خیلی خوبه که داریم میریم خونه، ماریلا، اینطور نیست؟
‫اینکه داری میری خونه و میدونی که خونه‌ست.
‫جدی میگی؟
‫من از الان عاشق گرین گیبلز شدم،
‫و هیچ وقت قبل از این عاشق جایی نشده بودم.
‫اوه، ماریلا، من خیلی خوشحالم.
‫اگه دختر خوبی باشی،
‫همیشه خوشحال خواهی بود، آن.
‫خب،
‫نظرت درباره‌شون چیه؟
‫خب...
‫تصور میکنم که ازشون خوشم میاد.
‫تصور می‌کنی؟!
‫چرا از این لباسایی که برات دوختم ایراد می گیری؟
‫اوه، ممنونم. ولی اصلا مد روز نیستن!
‫خیلی هیجان زده می شم اگه یه لباس با آستین پفی بپوشم.
‫خب، باید قید هیجانتو بزنی.
‫و این کلاه هم خیلی سادست.
‫وای، سرم دردم بدتر شد.
‫باید تنهایی بری مدرسه یکشنبه.
‫فکر می کنی اونجا بتونم یه دوست صمیمی پیدا کنم؟
‫چه جور دوستی؟
‫یه دوست خیلی نزدیک، می دونی.
‫دیانا بری اونجاست.
‫بری؟
‫تالاب بری!
‫دریاچه آب های درخشان!
‫آره. فکر نکنم امروز بتونه بیاد،
‫ولی نزدیک تالاب زندگی می کنه، یه دختر خوب و خوشگله.
‫بهتره که یه دوست صمیمی زیبا داشته باشم.
‫مهم باطن آدمه.
‫دیانا.
‫دیانا بری.
‫آن شرلی.
‫یه چیزایی هست که حتی خدا هم نمیتونه انجام بده.
‫آستینای منم پفیه.
‫ولی شاید بهتر باشه توضیح بدم.
‫بهتره بگیم خدا خودش انتخاب میکنه چه کاری رو نکنه.
‫آستینای منم پفیه.
‫یا اینکه اون میتونه انتخاب کنه ‫ چی کار نکنه.
‫مال منم همینطوره.
‫پس خدا، در حالی که یه جورایی ضعیف و ‫ ناتوانه، امید جهانه.
‫مال منم همینطوره.
‫میبینم دیر کردی.
‫آره، راه دورتر رو اومدم تا برسم خونه.
‫ریچل همین الان اینجا بود.
‫میگه با یه کلاه پر از گل رفتی کلیسا که خیلی مسخره بوده.
‫آره، این کارو کردم.
برای چی این کار رو کردی؟
‫حتماً خیلی خوشگل شده بودی!
‫خیلی از دختر کوچولوها اونجا دسته گل به لباساشون سنجاق کرده بودن.
‫چه فرقی داشت مگه؟
‫برام دردسر درست می‌کنه!
‫ریچل میگه مردم پشت سرمون خیلی بد حرف زدن.
‫معلومه که فکر می‌کنن عقل ندارم گذاشتم با اون سر و وضع بری بیرون.
‫متاسفم.
‫خیلی متاسفم.
‫می‌بینم که باعث سرافکندگی‌ات شدم.
‫فکر نمی‌کردم برات مهم باشه.
‫می‌ترسم دردسر خیلی بزرگی برات بشم.
‫شاید بهتره منو بفرستی برگردم تیمارستان.
‫مجبور شدن به ترک گرین گیبلز یه فاجعه‌ی وحشتناکه.
‫ولی این بهتر از اینه که برات دردسر بشم.
‫مزخرف نگو.
‫نمی‌خوام دوباره بفرستمت تیمارستان، مطمئنم.
‫فقط می‌خوام خودتو مضحکه نکنی.
‫اینجا خونه‌ی توئه.
‫تو مال گرین گیبلی.
‫راستی، یه خبر دارم برات.
‫دیانا بری امروز بعد از ظهر اومد خونه.
‫با هم میریم پیشش.
‫چی، همین الان؟
‫همین الان!
‫چی؟!
‫وای مریلا، می‌ترسم.
‫اگه ازم خوشش نیاد چی!
‫من ترسیده‌ترین دختر ‫ توی جزیره پرنس ادوارد هستم.
‫خب، خودتو نباز. فکر کنم دیانا ازت خوشش میاد.
‫ولی حواست باشه چجوری رفتار می‌کنی.
‫بله.
‫خانم بری خیلی سخت‌گیره.
‫بله، البته.
‫بفرمایید. این هم دختر کوچولوست؟
‫بله، این آنه شرلی هست.
‫با یه «ی» نوشته می‌شه.
‫حالت چطوره آنه؟
‫از نظر جسمی خوبم، ولی از لحاظ روحی یکم بهم ریخته‌ام.
‫خوشحالم که همبازی پیدا می‌کنه.
‫دیانا.
‫این همون دختریه که بهت گفتم.
‫آنه شرلی، که اومده تو گرین گیبلز زندگی کنه.
‫شاید آنه رو ببری بیرون تو باغ.
‫کتاب دوست داری؟
‫بله.
‫وقتی غرق یه کتاب میشم، تمام روز می‌خونمش.
‫من عاشق داستان‌های هیجان‌انگیز، غم‌انگیز و رمانتیکم.
‫ولی مامان می‌گه خوندن زیاد چشم رو ضعیف می‌کنه.
‫حتما می‌خواد اینجا یه دوست پیدا کنم تا بیشتر برم بیرون از خونه.
‫متاسفم. حرف بدی زدم؟
‫"مثل سربازانی که در روز نکبت مدیان کشتار شدند."
‫اون... نیست؟
‫آره، امروز تو کلیسا خوندمش.
‫کشیش اصلا جالب نبود، ‫ ولی این دو بیت منو به وجد آورد.
‫خیلی غم‌انگیز و هیجان‌انگیزن، اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫اوه، دایانا، فکر می‌کنی... ‫اوه، فکر می‌کنی می‌تونی از من خوشت بیاد؟
‫آره.
‫انقدر که صمیمی‌ترین دوست من بشی؟
‫چـی؟ چه جور دوستی؟
‫منظورم اینه که می‌خوام تو
‫بهترین دوست من باشی!
‫خب، فکر کنم آره.
‫خیلی خوشحالم که اومدید تو گرین گیبلز زندگی کنید!
‫قـسم می‌خوری که تا ابد دوست من بمونی؟
‫مخالفتی ندارم. چطوری قسم می‌خورن؟
‫باید دست همو بگیریم.
‫اول من سوگند رو تکرار می کنم.
‫من رسماً سوگند یاد می کنم که به دوست ‫صمیمی ام، دایانا بری، وفادار باشم،
‫تا زمانی که خورشید و ماه پابرجا هستند.
‫واقعا فکر می کنم می تونم ازت خوشم بیاد.
‫حالا تو بگو و اسم منو بگو! آن با ای!
‫من رسماً سوگند یاد می کنم که به دوست ‫صمیمی ام، آن شرلی، وفادار باشم،
‫تا زمانی که خورشید و ماه پابرجا هستند.
‫چطور بود؟
‫عالی بود! انگار واقعا صدای "ای" رو شنیدم.
‫حالا بگو، "میدیان" یعنی چی؟
‫نمیدونم.
‫نمیدونی؟
‫به نظر میای...
‫خوشحال ترین دختر توی جزیره پرنس ادوارد.
‫اوه، آره، هستم.
‫تولد دایانا توی فوریه است، ‫و تولد من توی مارچ.
‫به نظرت این یه تصادف خیلی عجیب نیست؟
‫فکر نمی‌کنی دیانا چقدر چشم‌های مهربونی داره؟
‫کاش منم چشم‌های مهربونی داشتم.
‫قراره یه عکس بهم بده که تو اتاقم بزنم.
‫خب، یادت باشه باید تکالیفت رو انجام بدی و اولویت با اونه.
‫حق با توئه.
‫کاش منم چیزی داشتم به دیانا بدم.
‫شنیدم گفتی شکلات دوست داری،
‫واسه همین برات گرفتم.
‫ممنون، متیو!
‫هِه!
‫دندون‌ها و معده‌اش رو خراب می‌کنه.
‫انقدر گرفته به نظر نیا.
‫تو می‌تونی اینا رو بخوری، چون متیو زحمت کشیده و گرفته.
‫واقعاً؟
‫حالا یهو همه رو نخور که دل‌درد بگیری.
‫نه بابا، فقط یه دونه امشب می‌خورم.
‫و می‌تونم نصفش رو بدم به دیانا، درسته؟
‫اگه نصف دیگه‌اش رو به اون بدم، مزه‌اش برام دو برابر شیرین‌تر می‌شه.
‫چه لذتی داره که چیزی برای هدیه دادن بهش دارم.
‫فقط سه هفته‌ست که اومده،
‫ولی انگار همیشه اینجا بوده.
‫اصلا نمی‌تونم اینجا رو بدون اون تصور کنم.
‫حالا دیگه طوری نگاه نکن که انگار می‌خواستی بهم ثابت کنی حق با تو بوده.
‫کاملا حاضرم اعتراف کنم که خوشحالم که قبول کردم بچه رو نگه دارم،
‫ولی تو دیگه خیلی کشش نده، متیو کاتبرت.
‫خدای مهربون، امروز یه دوست پیدا کردم.
‫فقط تصور اینکه دارم بهش کارامل میدم، منو خیلی خوشحال می‌کنه.
‫امیدوارم دایانا دوست داشته باشه.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫شب بخیر،
‫آن شرلی موهای قرمز.
‫شب بخیر.
‫قسمت بعدی لذت انتظار برای ‫چیزها، نیمی از لذت خودشونه.