دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
وای، خدایا.
واقعاً دارم ارزش جراحی پلاستیک رو درک می‌کنم.
فکر می‌کردم قراره خوب پیر بشم.
واقعاً فکر می‌کردم.
راستش، فکر نمی‌کردم اصلاً پیر بشم.
یه پریوس تو پارکینگ جلوی خونه‌ست!
سمی؟
منتظر بسته‌ای چیزی هستی؟
مامان، باید داستانتو تموم کنی!
الان نمی‌تونم، عزیزم.
باید خونه رو برای مهمونی آماده کنم.
چرا دارن نوربالا می‌زنن وقتی هنوز هوا روشنه؟
کسی نمی‌بینتشون.
سمی!
حتی یه کلمه از حرفامو گوش می‌دی؟
وایلدر، وقتشه بری حموم کنی!
تریسی، می‌تونی مطمئن شی آب ولرمه؟
تریسی؟
سلام، من شاونام از دفتر داونیا براون.
گفتن بهت بگم که ردت کردن.
گفتن تو زیادی پیری که بخوای نقش
مادر یه بچه ۶ ساله رو باورپذیر بازی کنی.
حس تراژدی داشت.
من مهمهم.
مهم نیستم.
وای، این خیلی لعنتی آزاردهنده‌ست.
باشه، می‌دونی چیه؟
قبل از اینکه بخوای به دانیل زنگ اضطراری بزنی،
باید بدونی من داشتم شوخی می‌کردم.
وقتی بیست و چند سالم بود، دوستام همشون پوستشونو اینجوری می‌کشیدن عقب
و می‌گفتن: «رز، صورت جراحی پلاستیکت چطوره؟»
من هیچ‌وقت این بازی رو نکردم.
- فهمیدی؟ - آره، کاملاً گرفتم.
خب، حالا کدوم پیرهن؟ یا شاید این یقه اسکی؟
اداری، مراسم ختم.
کسی که احتمالاً قراره کشته بشه.
توسط زنش؟
مرسی. شبیه کسی‌ام که قراره کشته بشه.
ممنونم.
- چرا این‌قدر شیک کردی؟ - جدی می‌گی؟
می‌دونی مهمونی تو خونه خودمونه، درسته؟
تو هتل بورلی هیلتون نیست.
ببخشید، ما قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
اسمم رز رایت‌ه.
خیلی رسمی.
تا جایی که یادمه، وقتی اولین بار همدیگه رو دیدیم،
تو کاملاً داغون بودی و آماده بودی با هرکی برگردی خونه.
پیرهن مشکی رو بپوش.
اصلاً چرا شلوار جین نمی‌پوشی؟
من شلوار جین ندارم.
آه، صبر کن.
- خب، چطور به نظر میام؟ - خیلی قشنگی.
به صورتم نگاه نکردی.
چطور به صورتت نگاه نکردم؟
جرالد. وای، چقدر خوشحالم که پیدات کردم.
تو...؟ سلام؟
سلام؟ جرالد؟
سمی، می‌تونی بری چک کنی وایلدر داره چی‌کار می‌کنه؟
اون... اون... داره جنگ ستارگان با هدفون نگاه می‌کنه.
دیگه داره نگاهش می‌کنه؟
- وای خدای من. - قرار بود برای اولین بارش یه برنامه حسابی بذاری.
قرار بود دوستاشو دعوت کنی و تنقلات خاص به شکل شمشیر نوری درست کنی.
بهش درباره سفر قهرمان یاد بدی؟
ها. کی به سفر قهرمان اهمیت می‌ده؟
نور آبی صفحه نمایش تولید طبیعی ملاتونینشو متوقف می‌کنه،
بعد نمی‌تونه بخوابه.
- اه. - تریسی، می‌تونی لطفاً بذاریش تو حموم؟
هی، بابا! می‌شینی باهام تو حموم؟
برام داستان تعریف کن!
الان نمی‌تونم، کوچولو. دارم تلفنی حرف می‌زنم.
چی؟
منتظرم جرالد بهم زنگ بزنه.
احتمالاً یه جایی تو دره گیر کرده.
چرا؟ تو مدیر برنامه‌هاشی. مگه کل روز باهم حرف نمی‌زنین؟
چون یه لحظه خصوصی و متمرکز باهاش لازم دارم
قبل از اینکه یه میلیون جور دیگه مشغول بشه.
سلام. سلام، ببخشید.
- هوم؟ - آقای عکاس روح.
- ببخشید، اسمتونو نمی‌دونم، ولی... - مارک.
- چی؟ - فقط مارک. فقط...
می‌تونی منو فقط مارک صدا کنی.
کسی رو دم دروازه می‌بینی؟
خب، راستش، چند دقیقه دیگه شیفتم شروع می‌شه.
- ولی اشکالی نداره. نگران نباش. - اذیتت نمی‌کنه؟
نه.
خب، از بین پرچین‌ها می‌بینم، دوباره همون پریوسه.
- نه، دوباره رفتن. - مرسی.
می‌دونی، اگه وقت داشتم یه سرگرمی داشته باشم،
می‌دونی چی بود؟ بافندگی.
یه حس عمیق دارم که باید با دستام یه کاری بکنم.
شاید بهتره فقط گردنمو فشار بدی و منو از این بدبختی خلاص کنی.
صبر کن. کاستاریکا، هفته اول جولای،
خانواده جولسون جایی رفتن و کل خانواده موج‌سواری یاد گرفتن.
- روز استقلال چی؟ - به درک روز استقلال.
ما از کی تا حالا میهن‌پرست شدیم؟
خدایا، یه نوشیدنی لازم دارم.
خب، متصدی بار داره یه جور نوشیدنی خوشمزه
با طعم شکوفه پرتقال یا یه چیزی درست می‌کنه.
چی؟ تو متصدی بار گرفتی؟ این چقدر خرجش شد؟
این یه مهمونی شیکه، سمی.
قراره کل شب مشروب سرو کنی؟
وقتی فحش می‌دی خیلی جذابی.
حرفامو گوش می‌دی اصلاً؟
راستشو بخوای، یه وقتایی حواسم پرت می‌شه.
- جدی فحش می‌دی؟ - چی؟
مگه دانیل بهمون نگفت راستشو بگیم؟
خب منم دارم راستشو می‌گم.
ببین، می‌دونم هر چی بگم خراب می‌کنم،
برای همین بعضی وقتا که حرف می‌زنی،
یه جور تجربه غیرارادی خارج از بدن دارم.
می‌دونی، تو بدترین موقع‌ها تحریک می‌شی.
آره، دقیقاً. کاملاً. ولی می‌تونم خیلی سریع باشم.
وایلدر بیداره، اون‌ور دیوار.
- هی، اون ماشین برگشته! - بیا، بیا، بیا.
میام!
سلام. سلام.
می‌تونم بهتون کمک کنم؟
باید برم داخل.
کنترلم کار نمی‌کنه.
اوه. اوم...
نه، نه. این دروازه شما نیست.
البته که هست. من اینجا زندگی می‌کنم.
شاید مسیرتونو گم کردین، یا...
من گم نشدم.
خونه‌م.
خودکاره.
چپ و راست‌ها، و برگشت.
می‌دونی، مثل اسب که برمی‌گرده به اصطبل.
- مستقیم و بعد چپ. - رز، رز، رز.
تو ژامبون کبابی سفارش دادی.
- تو ژامبون کبابی سفارش دادی. - آره. مورد علاقه جرالد؟
نه، نه، نه. جرالد حالا گیاهخواره.
نه، من هفته پیش باهاش همبرگر خوردم.
دلیا تازه جرالدو گیاهخوار کرده، باشه؟
باید برم خونه.
شوهرم منتظرمه.
اوه، این شوهرم سمیه.
سمی؟
این اسم شوهرمه.
تو شوهرمی؟
ببخشید. اوم، این خانم کیه؟ تو کی هستی؟
- اون... - یهو خیلی تشنم شد.
شاید سمی بتونه برسونتت خونه؟
ساعت ۷ه.
- که چی؟ - به معنای واقعی کلمه، ده‌ها نفر
دارن میان سمت در خونه‌مون.
مهمونی دارین؟
آره، و برای شوهرم خیلی مهمه.
اوه، ما این مهمونی رو برای جرالد داریم، باشه؟
باشه. خودتو گول بزن.
اوه، وانمود نکن که برای تو مهم نیست.
یه مهمونیه.
من عاشق مهمونی‌ام. تو مهمونی‌ها خوبم.
از وسط خیابون برو کنار، احمق!
چی گفتی، مادر...؟ چی؟
- پررو. - هی، گمشو!
- اون یه پیرزنه! - گمشدین همه‌تون آدمای پولدار پررو!
باید دنبالش کنم و بهش بگم دو تا بی‌ام‌و،
خونه چهارخوابه‌مون، و استخر آب شورمون
- هیچ‌وقت پولشون پرداخت نشده. - باشه، تو خوبی.
اوه، گوشی داری؟
گیر کرده، زیر صندلی.
وای خدای من. وای خدای من، این دلیا مالیکه؟
- اومده؟ - قرار بود سر فیلمبرداری باشه.
حواس همه رو پرت می‌کنه.
- وای خدای من. - اوه. فکر کردی من زیادی شیک کردم.
لعنتی.
اوه، آقای وارن، دوست دارم عکس هاله‌تون رو بگیرم.
نه. دنبال یکی می‌گردم.
دلیا. دلیا.
- اوه. - اوه.
- سمی. - شب بخیر.
- شب بخیر. - ماچ.
شب بخیر. وای خدای من، تو این‌همه زبان بلدی.
- آره، یادته. - آره، یادمه. آره، یادمه.
- خیلی خوشحالم که اینجایی. - آره، منم خوشحالم.
چطور...؟ فکر کردم امشب سر کاری.
بیا گوشیتو پیدا کنیم.
ببخشید، شما کی هستین؟
اسمم رز هست.
رز.
خب، چه اسم قشنگی.
دوست داشتم اسم دخترمو رز بذارم.
اوه. دخترتون تو لس‌آنجلس زندگی می‌کنه؟
نه، نه، اینجا نیست.
این حصار کی درست شد؟
اوه، نمی‌دونم. وقتی خونه رو خریدیم بود.
ما هیچ‌وقت همچین حصاری و این پرچین‌های مسخره رو درست نمی‌کردیم.
قبلاً بیرون می‌نشستیم،
منتظر شوهرم که از سر کار بیاد خونه.
بهترین بخش روزمون بود.
اوه، خدا رو شکر، جرالد اینجاست.
باشه، الان برمی‌گردم.
رز؟
- سلام، عزیزم. - خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
لباس خواب پوشیدی. هنوز زوده.
شاید بتونی بهم کمک کنی.
این خانمو تو ماشین می‌بینی؟
- فکر می‌کنه اومده خونه. - شاید یه روحه.
از نظر تئوری، زمان یه جور دیگه کار می‌کنه.
می‌دونی چیه؟ اون یه شخصیت تو فیلمت نیست.
نه، واقعاً فکر می‌کنه خونه‌شه.
خب، آدمای مسن معمولاً راوی‌های غیرقابل اعتمادی‌ان.
از نظر تاریخی، اونا شماره یک راوی‌ها بودن.
نشنیدی؟ تاریخ از چند دهه پیش تموم شده.
باشه، زیاد طولش نده، خوشگله.
اگه ده سال جوون‌تر بودی،
سمی حسابی به دردسر می‌افتاد.
راسته!
- هی. - باید برم دستشویی.
اوه. اوه، می‌دونی چیه؟ بیا گوشیتو چک کنیم.
بیا یه بار دیگه دنبال گوشی بگردیم.
مطمئنم ترجیح می‌دی تو دستشویی خودت باشی.
واقعاً باید برم دستشویی.
- مرد اصلی مهمونی. - وای خدای من.
این مال فیلمه.
- درسته. - اوه، این فوق‌العاده‌ست.
- می‌تونم از هاله‌تون عکس بگیرم؟ - البته. باعث افتخاره.
- این عالیه. - این برای من افتخاره.
یه لحظه صبر کن تا بهت یه ژست درست بدم. باشه؟
- باشه. - سه، دو، یک.
فقط یه قدم دیگه.
بفرما.
دستشویی اونجاست.
مطمئنم نیازی نیست بهت بگم.
من قبلاً اینجا نبودم. از کجا بدونم؟
آره.
سلام؟ رز رایت هستم.
اوم... شما منو نمی‌شناسین، ولی هلن، همسرتون، پیش منه.
فکر کنم یه کم مسیرشو گم کرده.
به نظر من، شاید دیگه نباید رانندگی کنه.
به هر حال، نگران شماست،
یا نگرانه که شما نگرانش باشین.
پس وقتی این پیامو گرفتین، می‌تونین بهمون زنگ بزنین؟
هلن؟
حالت خوبه اونجا؟
آره.
روی دستگاه خونه‌تون برای شوهرتون پیام گذاشتم.
کس دیگه‌ای هست که باید بهش زنگ بزنم؟
باشه. خب، اگه چیزی لازم داشتی فقط بهم بگو.
مطمئنی نمی‌شناسیش؟ یه پریوس داره.
ولی تو دفترچه تلفنش هستی.
نه، نه، نه. اون فوت نکرده. الان تو خونه منه.
خب، فکر می‌کنه اینجا خونه‌شه، که معلومه نیست
چون، می‌دونی، من تقریباً مطمئنم اینجا خونه منه.
تاد، برگشتی. هند چطور بود؟
بیست و نه روز فوق‌العاده.
آره، پس حسابی خوش گذشت، نه؟
آه. منو یاد پاریس می‌ندازه.
هلن.
آره، آره.
آره، هلن کلر.
وای، به خاطر خدا، دیگه اسم صحنه‌امو داد نزن.
تو بازیگری؟
تو یه زندگی دیگه، بودم.
سلام؟
گمت کردم.
کس دیگه‌ای هست که باید بهش زنگ بزنم؟
هی. وای خدای من.
وای.
وای، چه شب قشنگی.
همه بیرونن،
و به معنای واقعی کلمه، همه هنوز سیگار می‌کشن،
که به نظرم لعنتی عجیبه، راستی.
لطفاً تو خونه سیگار نکش. وایلدر طبقه بالاست.
چی؟ هوای لس‌آنجلس این‌قدر بده.
واقعاً فکر می‌کنی یه سیگار فرقی می‌کنه؟
راستی، کجا بودی؟
فکر می‌کردم هنوز بیرون با اون پیرزن هستی.
اوه، دارم... وایلدر رو می‌ذارم بخوابه.
ببین، هی. می‌تونم یه ژاکت خوب یا چیزی قرض بگیرم؟
برای دلیاست. سردشه.
من هنوز خودم آماده‌م نکردم.
خب، فکر می‌کنی شاید بتونی آماده شی،
و همون موقع که داری آماده می‌شی،
شاید بتونی یه پانچو چیزی بهم بدی؟
آره، این عالیه. همین اینجا عالیه.
نه، نه، نه.
- این کشمیر گرونمونه. - چی؟ اوه، بیا دیگه، رز.
حتی نمی‌فهمی اون قرضش گرفته. مثل یه مرغ مگس‌خوار می‌مونه.
لباسا فقط رو تنش شناورن.
تو هیچ‌وقت تو استعاره خوب نبودی، عزیزم.
این؟ می‌خوای با این تو دستم برم بیرون
و بدم بهش بپوشه؟
- «سلام. بفرما. دوست داری اینو بپوشی؟» - اون جوونه.
یه لباس کوکتل پوشیده. شوخی می‌کنی؟
- یه بازیگر درجه یکه. - شیک. بچه‌های جوون، این کارو می‌کنن.
- لطفاً، فقط... لطفاً. - خیلی...
وای خدای من.
داری خیلی دیوونه‌وار رفتار می‌کنی.
- می‌تونی یه ثانیه وایسی؟ - من شکارچیم.
- نمی‌تونم وایستم. - تو شکارچی نیستی.
- هیچ‌وقت چیزی نکشتی. - تو خودت هم یه جور
زن پیشگام نیستی، درسته؟
خب، من یه تابستون کامل تو نپال زندگی کردم.
- اوه، آره. - بدون آب لوله‌کشی.
آره. آره، این داستانو می‌دونم.
مثل هزار بار شنیدمش.
اوه، ببخشید که حوصله‌تو سر بردم.
اوه... تو حوصله‌مو سر نمی‌بری.
فقط یه کم داره سورئال به نظر میاد.
فکر می‌کنی دروغ می‌گم؟
باور دارم که رفتی. عکسا رو دیدم.
فقط حس می‌کنم یه جوری پنهونی رفتی یه هتل فور سیزن برای تخم‌مرغ همزده و قهوه.
عزیزم، تو نپال فور سیزن نیست.
خب، اگه بود، تو پیداش می‌کردی.
نمی‌دونم این قرار بود توهین باشه یا... هر چی.
- برگشتی اونجا؟ - به نپال؟
نه، به زمانی که تحمل داشتی کنار کوه بدون آب لوله‌کشی باشی.
من این ظرفیت رو دارم. بدنم یادشه.
وقتی آخرالزمان بیاد، می‌بینی، عزیزم.
من قویم.
آره.
فقط مطمئن نیستم تو پیش من بمونی
اگه این پروژه بزرگمون فقط به بقا خلاصه بشه.
آره. شاید راست بگی. واقعاً...
یه چیزی تو کل حال و هواته
که نمی‌تونم تو دوران بعد از ادویل تصورش کنم.
یا آدرال. یا آمبین. یا...
آره.
این عاشقی کی شروع شد؟
اون کاملاً تو کاره.
فقط مطمئن نیستم اونم همین‌قدر تو کار باشه.
اوه، تریسی، سلام.
یه ویدیو دیدم که می‌گفت نسل ما هیچ‌وقت پیر نمی‌شه.
تکنولوژیشو دارن.
برای یه چیزی به کمکت نیاز دارم.
می‌دونی که پشت خونه آنتن نمی‌ده.
آره، کاملاً منطقه مرده‌ست.
یه خانم مسن تو دستشوییه.
لطفاً برو حالشو چک کن تا من زنگ بزنم.
باید یکی رو پیدا کنم بیاد ببردش قبل از اینکه سمی بفهمه
من امشب از همه شب‌ها آوردمش تو خونه.
- اون یه جادوگره. - هیس. چرا همچین چیزی می‌گی؟
ساعت جادوگرهاست.
می‌دونی، اونا بعد از روز و قبل از شب میان
تا زندگی بچه‌های کوچیکو بمکن.
دیدمش که از پله‌ها می‌اومد بالا. می‌دونستم.
تریسی، جدی می‌گی؟
اگه وایلدر اینو بشنوه، دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوابه.
مامان، راسته؟
می‌خوام جادوگره رو ببینم.
اگه به اندازه کافی تو چشماش زل بزنی،
می‌تونی یه کم از قدرتهاشو بگیری.
هوم.
اوه.
آه.
سلام؟ دارم درباره هلن کلر زنگ می‌زنم.
خیلی مهمه که بهم زنگ بزنین. اوم...
- کسی اونجاست؟ - چیه؟
گیر کرده و نمی‌تونم درش بیارم.
چی‌کار می‌کنی؟
هلن، خوبی اونجا؟
- هی. اوم... - سلام؟
چی؟ چی شده؟
دستگیره در دوباره افتاده و در باز نمی‌شه.
چی؟ تو...
فکر کردم گفتی قراره درستش کنی.
گفتم تقصیر توئه؟
عیسی مسیح، بیا دیگه. دارم سعی می‌کنم کمک کنم.
اوه، با مطمئن شدن که اول تقصیر تو نیست؟
حتی می‌دونی جعبه ابزار کجاست؟
من حتی نمی‌دونستم جعبه ابزار داریم.
پدرم تو گورش داره می‌لرزه.
باشه، خب، چرا یه دستگیره نودساله
دلیل شده که تو به مردونگیم حمله کنی؟
چون یه زن تو دستشویی گیر کرده.
- تو این دستشویی؟ دلیاست؟ - آره، همین‌جا.
نه، مرغ مگس‌خوار عزیزت دلیا نیست.
اون پیرزن بیرونه.
چی؟ تو...
اون پیرزن بیرونی رو آوردی تو؟
اسمش هلن کلره.
به دلایلی، یه جور عجیبی آشنا به نظر میاد.
اوه، بیا دیگه، رز.
ما وقت برای یکی از ماموریت‌های نجاتت نداریم.
اون سگ ولگرد نیست، سمی. یه آدمه.
که یعنی تو حتی کمتر صلاحیت داری اینو مدیریت کنی
تا کاری که با همه سگ‌های لابرادورت می‌کنی.
اوه.
من همچنین یه مربی زندگی‌ام.
در حال آموزش.
بیا، با اینا می‌خوای چی‌کار کنی؟
می‌خوای کباب درست کنی؟
این همبرگر نیست.
- چی، ایده بهتری داری؟ - نه، بیا دیگه.
- ایده بهتری داری؟ - آره، دارم.
- تو... اینجا، می‌تونی لطفاً؟ - باشه.
باشه، عالیه. سلام، سلام.
- سلام؟ صدامو می‌شنوی؟ - آره.
عالیه. می‌تونی پنجره رو باز کنی؟
- آ... آره. - عالی.
الان میام اونجا.
وای خدای من.
- سلام؟ سلام؟ - سلام؟
آره، آره. من باربارام.
- سلام، باربارا. - بله؟
آره، خیلی ممنون که باهام تماس گرفتی.
هلن...؟ هلن فوت کرد؟
اوه، نه. نه، نه، نه. اون فوت نکرده.
فقط به یکی نیاز دارم که بیاد و ببرش.
اون تو خونه‌م تو هالیوود هیلزه.
آخ، دستم لعنتی!
سلام. می‌تونم...؟
عالی. اوم...
اوه، فقط می‌رم اینجا.
باشه.
ببخشید. اوم...
خب. حالا چیکار کنیم؟
من خیلی دورم، تو لا جولام، عزیزم.
دیگه خیلی دیر شده که رانندگی کنم. تقریباً 90 سالمه.
نمی‌فهمم چرا اون تو خونه توئه.
گم شده. اون...
فکر کنم شاید مریضه. اون...
وقتی کمکش کردم از ماشین پیاده شه پوستش خیلی داغ بود.
شاید تب داره.
خب، ازش پرسیدی حالش چطوره؟
لعنتی. لعنتی، لعنتی.
- باشه. - مادربزرگم گفت این یه نشونه‌ست.
اگه نتونی دستگیره رو بچرخونی،
بین دیروز و فردا گیر می‌کنی.
خب، هلن.
مواظب تله باشی؟
- هلن؟ - آره.
داریم درباره یه هلن حرف می‌زنیم؟
- اون یه پریوس سوار می‌شه. اون... - همه‌ش به خاطر اون داروهاست.
پس داروها باعث شدن گیج بشه؟
آه! پیداش کردم. هی! ها.
ببین اینو.
رز گفت نمی‌تونم از آخرالزمان جون سالم به در ببرم.
بفرما. لطفاً.
مواظب پات باش.
- داره می‌میره؟ - باشه.
- داره «می‌میره» می‌میره؟ باشه. - آره.
آره.
آره، خیلی خیلی مواظبش می‌شم.
خدای من. خدای من.
- اوه. آه. - آه.
- سلام، نگاهمون کن. - سلام.
- آخرش همه‌چیز درست می‌شه. - خوبی؟
نشونه‌های خوب همه‌جا هستن.
از کی به نشونه‌ها اعتقاد داری؟ خوبی؟
از امشب، از وقتی تو دستشویی حرفشو پیش کشید.
اون گربه مادربزرگه.
من هلنم، و اون دستگیره لعنتی رو بارها و بارها درست کردم
و با این حال هنوزم می‌افته.
و بازم می‌افته.
اینه نشونه.
رز؟
نشونه‌ها هیچ‌وقت خوب نیستن.
- می‌تونم برات تایلنول بیارم؟ - رز؟ رز؟
فکر نکنم فایده‌ای داشته باشه.
رز، می‌شه یه لحظه باهات حرف بزنم؟
یه لحظه. یه لحظه.
- چطوره، رفیق؟ - دلمون براتون تنگ شده بود.
لطفاً... نوشیدنی؟ همه‌چیز بیرونه.
همه‌چیز همین‌جاست. آره.
ببین، نمی‌خوام بی‌احساس به نظر بیام. واقعاً نمی‌خوام.
واقعاً باید به پلیس زنگ بزنیم.
آدمای سالخورده با آلزایمر خیلی خطرناکن، رز.
- به پلیس زنگ بزنیم؟ - آره.
- اون آلزایمر نداره. - خب، پس دیوونه‌ست لعنتی.
ببین، به هر حال، اون مسئولیت ما نیست.
باشه؟ اون مسئولیت ما نیست.
دست‌خطش مثل مادربزرگمه.
شوخی می‌کنی؟
ببین، به کمکت نیاز دارم برای یه چیز خیلی مهم.
- هی. - داری باهام شوخی می‌کنی؟
هی! چی شده؟
- نمایش چطور بود؟ - اوه، کجام ادبم؟
بیا، کتت رو بگیرم.
امشب گرمه.
قبل از شام تو باغچه به این نیاز نداری.
آره، نوشیدنی‌ها همین بیرونن.
ما شام سرو نمی‌کنیم.
فقط یه سری فینگرفود داریم.
خسیس.
خسیس...
خب، اینی که اینجا داریم، همین حالا باید تموم شه.
اون تازه کت‌های مهمونامون رو گرفت، که بهشون نیاز دارن.
لعنتی، بیرون سرده.
اون فقط یه کم درباره آب‌وهوا گیجه چون...
چون چی؟
اون... اون... گرمه.
چرا گرمه؟
تب داره.
تب داره؟
تو یه پیرزن گیج و منگ رو با آنفولانزا امشب آوردیش خونه‌مون؟
- امشب از همه شبا؟ - این...
- داری جدی می‌گی؟ - واگیر نداره، سامی.
اون داره می‌میره.
پس باید آمبولانس خبر کنیم.
چی؟ گفتی داره می‌میره، نه؟
خودت همینو بهم گفتی. گفتی، پس بیا آمبولانس خبر کنیم.
نمی‌تونی باهاش مثل یه دردسر بزرگ رفتار کنی.
تو هم نمی‌تونی باهاش مثل یه هدف بزرگ بعدی رفتار کنی.
- می‌خوام یه چیزی حس کنی. - من کلی چیز حس می‌کنم.
فقط تو نمی‌خوای چیزی درباره‌شون بشنوی.
لوسین دو لئون داره میاد.
- لوسین؟ تو خونه‌مون؟ - آره، تو خونه‌مون.
چیشد اون نفرت عمیقت بهش؟
- فکر کنم زیادی تنده. - ببخشید، داشتم ملایم می‌گفتم.
چیشد اون حسادت دیوانه‌وارت؟
دیگه تمومش کردم.
حالا، می‌شه فقط یه امشب طرف من باشی؟
هی! هی!
چی شده به کمد تو اتاق مهمان؟
چرا این لباسا رو تنم کردن برای یه مهمونی تو باغچه؟
وای، چه قیافه‌ای شدم.
منو می‌بینی؟
آره، هلن، می‌بینمت.
- اوه، قشنگه. - آره.
وای، برای این هاله می‌میرم.
- این قرمزه رو می‌بینی؟ - اوهوم.
این یعنی شور و اشتیاق، که تو خیلی داری.
و نارنجی یعنی حس و حال.
اوه، عالی.
- حتی اون دوربین منو به یه کلیشه تبدیل می‌کنه. - خب...
این خوشمزه به نظر میاد.
نتونستم ببینمش. از فیلمای جادویی متنفرم.
شوهرمو پیدا کردی؟
اوه، نه، ولی مطمئنم هر لحظه زنگ می‌زنه.
هر چی... هر چی بیشتر بهش فکر می‌کنم،
بیشتر ازم دور می‌شه.
قبلاً می‌رفت گشت‌وگذار، و اوه، می‌تونم ببینمش.
اونجاست تو بار، تو فورموسا،
با کت تاکسیدوی سفیدش،
با اون ویسکی سودا،
و من تو لباس عروسیم.
از عروسیمون یواشکی در رفتیم.
خانواده‌ش مورمونای بدون مشروب بودن.
چه گروه کسل‌کننده‌ای.
سلام.
خدای من، تو فوق‌العاده‌ای.
ببخشید که حرفو قطع کردم. دستشویی کدوم‌وره؟
مطمئنم واضحه. سؤالم احمقانه‌ست.
نه، نه، نه. از توی سالن غذاخوریه.
شوهرمو پیدا کردی؟
نمی‌دونستم دنبالش می‌گشتم.
باز داره می‌ره، یه سایه گمشده.
اوه، اونجاست. حالا دیدی؟
لبخندش.
حتماً همش اینو می‌شنوی،
ولی تو و مادرت خیلی شبیه هم هستین.
مادرم مرده.
یعنی ما فامیل نیستیم؟
مامان! مامان!
گشنمه.
تو به اندازه ده تا بچه شام خوردی.
تو گشنت نیست.
تو از کجا می‌دونی؟
چون می‌دونم.
من بدنتو زیر نظر دارم.
بررسیش می‌کنم، تمیزش می‌کنم، بغلش می‌کنم، لباس تنش می‌کنم.
وای، انگار قاتل زنجیره‌ای‌ام.
نه، اصلاً. تو مادری.
فقط همش داری می‌دی، می‌دی، می‌دی، درسته؟
استعداد بقیه رو شکوفا می‌کنی.
شنیدم مربی زندگی هم هستی.
من... از کجا شنیدی درباره مربیگری زندگی‌م؟
چون جرالد همش درباره‌ت حرف می‌زنه.
آره، راستش یه کم از ملاقات باهات می‌ترسیدم،
چون فکر می‌کنه تو باهوش‌ترین آدمی هستی که تا حالا دیده.
انگار اگه اراده داشتی، می‌تونستی کارشو بهتر از خودش انجام بدی.
یا وقتشو.
اون شومینه رو یکی واسه‌م سفارشی ساخت
که همون آدم شومینه خونه دیوید نیون رو ساخت.
اون دوست شوهر دومم بود.
هر دوشون آدمای پست بودن.
دیوید نیون کیه؟
اوه. اوه. اوه. شاید خودش باشه.
دیوید نیون مرده.
- سلام؟ - بارباراست.
- اوه، سلام، باربارا. - قبلاً صحبت کردیم.
نه، آره، یادمه صحبت کردیم.
فقط امیدوار بودم تو شوهرش باشی که بالاخره زنگ زده.
داری منتظر زنگ شوهرش هستی؟
این ممکن نیست. شوهرش مرده.
چی...؟
چند سالی هست که مرده.
- نه. نه. - من تو مراسم خاکسپاریش بودم.
اون مرده.
فقط بهش بگو دارم میام.
بهش بگو باربارا داره میاد.
ولی تو خیلی دوری. این خیلی طول نمی‌کشه؟
این فقط کاریه که یه دوست می‌کنه.
آره، این کاریه که یه دوست می‌کنه.
هرچه زودتر که بتونم می‌رسم.
- خوب مواظبش باش. - باشه. فعلاً خداحافظ.
شوهرمو پیدا کردی؟
نه.
نه، هنوز نه.
اون گشت‌وگذار می‌کنه. این کارو می‌کنه. اون...
چیزا رو فراموش می‌کنه. برای همین به من نیاز داره.
هلن، فکر نکنم باید الان بخوای چیزی رو بفهمی.
فقط خودتو ناراحت می‌کنی.
اگه گم شده باشه، تقصیر منه.
مامان!
وایلدر حالش خوب نیست.
اوم، تریسی، می‌مونی اینجا پیش هلن؟
دیگه زیاد طول نمی‌کشه.
باربارا داره میاد،
و به‌زودی راحت و تو خونه خودت می‌شی، باشه؟
زود برمی‌گردم.
اوه.
دل‌درد دارم.
تو خوبی.
شش سال گذشته تقریباً همون چیزا رو خوردی.
ولی تو مدرسه پیشم نبودی.
من همیشه تو مدرسه‌ام.
جمعه‌ها برای قهوه اونجام.
مسئول بافتن پتوی جهانی‌ام.
یکی تو مدرسه گفت خدا پتوی جهانیه.
جالب بود.
به خدا اعتقاد داری؟
کاش داشتم، ولی نه، ندارم.
آناستازیا، تو مدرسه،
یه صلیب می‌پوشه چون پسر خدا روش مرده.
- فقط یه داستانه. - اوهوم.
یکی از داستاناتو برام تعریف می‌کنی؟
اون پایین تو عمق، ته اقیانوس،
یه ماهی درخشان زندگی می‌کرد.
تنها تو تاریکی، تنها نوری که می‌دید
نوری بود که از تو وجودش می‌اومد.
خب، یه روز، از تاریکی بالا رفت به سمت نور،
و چی دید؟
یه ماهی دیگه دید با فلس‌های طلایی.
اوه، ماهی درخشان چقدر آرزو داشت مثل اون طلایی درخشان باشه
و براق مثل ماهی طلایی.
می‌دونی چیکار کرد؟
دستای کوچیک و ستاره‌ایش رو جمع کرد تو یه توپ.
شب بخیر، نور کوچولو
هر چی آرزو کنی امشب برآورده می‌شه
و همون‌جا خوابش برد.
و بیدار شد...
و خودش به ماهی طلایی تبدیل شده بود!
اوه، چه خوشحالی.
اوه، با سرعت دوید تو پرتو نور.
و شنا کرد و چرخید تا وقتی یه موجود دیگه دید،
که حتی از اون درخشان‌تر و براق‌تر بود
چون زیر آفتاب بود، بالای اقیانوس.
یه فوک براق دید.
دلفینه.
تو داستانو از من بهتر می‌دونی.
شاید باید تو برام تعریفش کنی.
شاید باید منو بخوابونی.
باید بری به مهمونی، مامان.
- باید برم؟ - مگه مهمونی دوست نداری؟
اوم...
آره.
دوست داشتم. نمی‌دونم.
آره.
کسی پرتقالا رو نمی‌خوره؟
ببین دارن می‌پوسن.
همه اون نور خورشید حروم می‌شه.
اوه، فکر کردم گمت کردم.
داشتم با یه ستاره سینما حرف می‌زدم.
اون منتظر توئه.
تویی.
یه عذرخواهی بهت بدهکارم.
اول یه «سلام» چطوره؟
مدت زیادی گذشته.
صبر کن. واقعاً باید الان این کارو بکنم
قبل از هر چیز دیگه، باشه؟
متأسفم.
خدای من، این کلمات تقریباً به اندازه یه ولنتاین آماده جذابن.
این سخت‌تر از اونی بود که فکر می‌کردم.
فکر کنم یه کم خلوت لازم داری.
- اوه، نه. هلن، برام مهم نیست. - نه، من این‌ورم.
صبر کن، این یه جور چیز هوشیاریه؟
آره، یه لیست بلندبالا دارم، و تو ته لیست بودی.
قبلاً مشکل مشروب نداشتی.
ظاهراً داشتم.
این نظر جمعیه، طبق نظر... کسایی که تصمیم می‌گیرن.
برای همین... رفتم ترک اعتیاد
برای یه مدت کوتاه خیلی یواشکی،
و فهمیدم کلی احساسات حل‌نشده دارم
درباره بچگی پر از فقرم،
پدر افتضاحم، زن آخر.
می‌دونی که می‌گن تو همون سنی گیر می‌کنی
که شروع کردی به مشکل‌دار مشروب خوردن؟
برای من، 29 بود.
هوم. خوش به حالت، برای همیشه 29.
رز، تو 29 منی.
بذار این کارو بکنم، لطفاً.
یه لحظه بشین.
تو به من اعتقاد داشتی وقتی خودم به خودم اعتقاد نداشتم.
این حتی یه کم شبیه جمله‌ای نیست که مغز تو بتونه بسازه.
این تویی، لوسین؟
لعنتی، دلم برات تنگ شده بود.
ببخشید بابت همه این دراما.
من خوبم، لوسین.
یه زندگی بزرگ، خونه فوق‌العاده دارم.
ازدواج کردم، با یه بچه عالی.
نیازی به عذرخواهی بزرگ از طرف تو ندارم.
نه، می‌دونم تو عالی هستی. می‌دونم.
چند باری تو رو بیرون دیدم،
ولی هنوز آماده نبودم باهات حرف بزنم.
نمی‌دونستم این‌قدر آمادگی لازم دارم.
متأسفم.
فکر کنم می‌تونی بهتر از این باشی. بیا دوباره.
یه غافلگیری چطوره؟
حتی برای خودت، چقدر جدی می‌گی.
من متأسفم.
چی نمی‌دادم که یه مگس رو این دیوار باشم.
لوسین دو لئون تو خونه لعنتی‌م، مرد!
چه لذتی. واقعاً لذت‌بخشه که باهات آشنا شم.
برای منم لذت‌بخشه که باهات آشنا شم، سامی وارن.
جرالد می‌گه تو یه قاتل لعنتی هستی.
آه. خب، نمی‌دونستم این‌همه سال آدم کشتم.
ولی، هی، قبولش می‌کنم. قبولش می‌کنم.
ببین، همه مقاله‌ها رو خوندم،
و می‌دونم تو طرفدار بوربونی،
و من یه بطری بوربون قشنگ تو بار دارم
- که می‌خوام باهات شریک شم. - باشه.
بیا، رز. بیا یه نوشیدنی بخوریم.
خوش اومدی، رفیق. به خونه‌م خوش اومدی، مرد. ممنونم.
خدای من، رز!
اون خانوم، تو خیابونه!
ها؟
هلن!
بیا، بیا با من. نمی‌تونی اینجا باشی.
خب، فکر کردم شاید...
نباید اونجا باشم.
خب، باید منتظر باربارا بمونیم.
می‌دونی، اون داره از لا جولا راهی می‌شه.
قراره زیرمون کنن؟
رفتم بیرون چون...
حس کردم فقط سر راه همه‌م.
باید برم.
ولی کجا؟
من همین حالا هم خونه‌م.
چند تا بچه داری؟
- فقط یکی. - فقط یکی؟
با همه اون اتاقا و اون سر و صدا تو طبقه بالا؟
واقعاً خیلی شبیه منی.
می‌دونی، من الان یه جورایی رو کاناپه می‌خوابم.
- رو کاناپه می‌خوابی؟ - آره.
- حس ثبات ندارم. - تو خونه نداری؟
نه، هیچ‌وقت واقعاً اینجا زندگی نکردم.
واقعاً؟ این خیلی برام عجیبه.
- کجا...؟ آره. - تو ذهنم.
آره، فکر کنم خیلیا این حسو داشته باشن.
آره.
خب، فکر کنم رز یه جایی پشت صحنه گیر کرده.
می‌دونی، ترجیح می‌ده هر جا باشه جز مهمونی خودش.
- آره. - آره. به سلامتی.
به گذشته مشترکمون و به آینده.
اوم.
دیگه واقعاً مشروب نمی‌خورم.
می‌بینمت.
داری شوخی می‌کنی.
اوم، بابی، درسته؟ بابی؟
- آره. - چیکار می‌کنی؟
- مثلاً بازیگری؟ - آره.
واقعاً؟
تو چی هستی؟ مدیر برنامه؟
از کجا فهمیدی؟
این یه لیوان ویسکی 200 دلاریه.
بخور.
به سلامتی.
اوه.
باربارا به‌زودی می‌رسه.
همش از این باربارا حرف می‌زنی.
اون دوست قدیمیتونه.
میاد دنبالت.
خب، چرا منو اینجا تنها گذاشتن؟
تنها نیستی. تو...
من اینجام.
ولی تو حساب نیستی.
با همه وسایلم چیکار کردی؟
نقاشی‌ها، عکس‌ها، کتاب‌ها؟
سر کوچیک یه پادشاه رو یه چوب؟
جعبه‌م؟
بلیتای تئاتر، کارتای تشکر.
حالا که تونستی همه‌چیزو ببری،
بذار غیبش بزنه،
این درد لعنتی تو دلمم ببر.
حالت خوب می‌شه.
نه، حالم خوب نمی‌شه.
دیگه بهم دروغ نگو.
حق با توئه.
دیگه کسی نمونده.
تو خودت تنهایی اینجا اومدی، اشتباهاً.
گم شدی.
داری می‌میری.
هیچ‌چیز معنی نداره
چون هیچ معنایی برای هیچ‌چیز نیست.
بعد از اینکه ستاره سینما عذرخواهی کرد چی شد؟
گفت هنوزم عاشقمه.
منم قبلاً می‌رفتم فورموسا.
هنوزم می‌تونم خودمو اونجا با لوسین ببینم،
که زیادی ویسکی می‌خوردیم و سیگار می‌کشیدیم.
شاید شوهرت اونجا بود، یه ویسکی سودا می‌خورد؟
ودکا سودا. اون هیچ‌وقت ویسکی نمی‌خورد.
برای کار روی فیلم گادفری رفتم اسکوندیدو
فقط برای سه روز داغون،
تنها وقتی که من نبودم،
و ببین چی سر جینی اومد.
باید حواستو جمع می‌کردی.
باید یه ژاکت تنش می‌کردی.
چی سر جینی اومد؟
ما تو این خونه درباره اون حرف نمی‌زنیم.
وای، چی؟
اون اونجاست.
خیلی شیطونی، نه؟
کت و شلوار پوشیدی؟
خیلی خوش‌تیپ شدی.
اوو، کک‌ومک داری. اینا مورد علاقه منن.
خواهرت هم کک‌ومک داره؟
من نه خواهر دارم، نه کک‌ومک. یه بچه تنهام.
بچه‌ها از در و دیوار دارن می‌ریزن بیرون.
مثل ستاره‌ها تو آسمونن. اینا مورد علاقه منن.
نور ستاره، ستاره روشن اولین ستاره‌ای که امشب می‌بینم
آرزو می‌کنم، آرزو می‌کنم امشب آرزوم برآورده بشه
مادرم یه داستان مثل این ساخته بود.
درباره یه ماهی که ستاره می‌شه.
شب بخیر، نور کوچولو
هر چی آرزو کنی امشب برآورده می‌شه
- اوه، می‌شه داستانشو برام تعریف کنی؟ - آره!
خب، ته اقیانوس، جایی توی عمق،
یه ماهی درخشان زندگی می‌کرد.
تنها نوری که می‌دید
نوری بود که از تو وجودش می‌اومد.
تنهای تنها، شنا می‌کرد و شنا می‌کرد، تا اینکه یه روز...
این لعنتی رو درست کن. - چی؟ چی می‌خوای؟
می‌خوای خوب پخته باشه، یا ذغالی؟
- نگران نباش. - تا استخون ذغالی، رفیق.
- وای خدایا. - قرار بود امشب گرم باشه.
خب، به هر کی مسئول این کاره می‌گم که تو ناامید شدی.
آره، جرالد اصرار داره یه آب‌وهوای قابل‌حمل خودش بیاره، نه؟
آره، فکر می‌کنه من تو حباب زندگی می‌کنم.
آره، همین‌طوره.
هیچ دلیلی نداره تو لس‌آنجلس احساس ناراحتی کنی.
می‌گم، به خاطر همینه که اینجا زندگی می‌کنیم، نه؟
- هی، بیا اینجا، دستاتو بده. - چی؟ دستمو می‌خوای؟
- برای چی؟ - می‌خوام اینا رو...
- باشه. - یکی بین هر انگشت.
- هر انگشت. همین‌جا. - نگران نباش.
نمی‌دونم. بهش اعتماد کنیم؟
- نمی‌دونم. من که نمی‌کنم. - بهش اعتماد کنیم؟
- لوسین، تو چی فکر می‌کنی؟ بهش اعتماد کنیم؟ - داری اینو می‌بینی؟
- داری اینو می‌بینی، مرد؟ - لوسین رو قاطی نکن.
- این جادوی لعنتی منه. - باشه.
- وای خدایا. - این...
خب، این یه کم زیادی نزدیکه. یه کم زیادی نزدیکه.
هدفش همینه.
کار تو اینه که ساکت باشی و سپاسگزار، و از این جادوی لعنتی لذت ببری.
باشه.
خب، حالا، این چوب‌پنبه‌ست. چوب‌پنبه رو یادت نره.
چوب‌پنبه؟ این لعنتی رو باهاش چی کار کنم؟
- یادم رفت. - چی؟
شماها می‌تونید این نمایش رو ببرید تور.
من کاملاً، قاطعانه موافقم.
آه. هی، جرالد. می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
نه. این تکه‌ها... این تکه‌ها...
- باشه. - نوشیدنیم کجا رفت؟
و بعد ماهی طلایی یه چیزی تو آب دید
و با سرعت رفت سمتش.
و قبل از اینکه بفهمه...
تو قلاب و طناب گیر کرد،
و نمی‌تونست آزاد بشه.
و جنگید و جنگید.
ولی اونو از آب کشیدن بیرون و بردش تو هوا.
یه پرنده سفید قشنگ دید که داشت سمت خورشید پرواز می‌کرد.
آرزو کرد و آرزو کرد که پرنده باشه.
ولی تو همه اون طناب‌ها گیر کرده بود و نمی‌تونست جایی بره.
لطفاً نذار برم.
نور زندگی من!
برات یه بطری کلو دو پاپ خریدم.
پشت بار قایمش کردم، ولی به‌زودی پیداش می‌کنن
و دیگه چیزی ازش نمی‌مونه.
- واقعاً؟ هنوز اینجاست؟ - باربارا هنوز نیومده.
هی، رفیق.
هی. تریسی، بجنب. بیا. می‌خوای وایلدر رو بخوابونی.
بیا اینجا، رفیق. بیا.
خیلی دوستت دارم، ولی وقتشه بری لالا کنی.
بهت پول ندادم که بری مهمونی.
لوسین داشت پیرهنمو امضا می‌کرد.
- جدی؟ - آره.
بیا. بریم.
- راه بیفت. - شب بخیر، فرشته کوچولو.
آخ.
فرشته من. موا.
- باشه. - مرسی بابت بغل.
شب بخیر، رفیق.
جنگجوی فضایی.
می‌تونم یه لحظه باهات تنها حرف بزنم؟
باشه.
- چی؟ - موهاتو این‌جوری دوست دارم.
چی؟
موهاتو این‌جوری دوست دارم.
یادم می‌افته به اون موقع، می‌دونی، وقتی رفتیم پاناما.
یادت میاد؟ اون کلبه کوچولو رو ساحل داشتیم.
یادت میاد؟
آره، خیلی خوب بود.
- خیلی خوش گذشت، نه؟ - اونجا رو دوست داشتم.
آره، قشنگ بود، نه؟
داری چی کار می‌کنی؟ چی داریم...؟
فقط داشتم فکر می‌کردم دوباره برمی‌گردی اونجا؟
برای... مثلاً برای تعطیلات؟
برای زندگی.
- داری درباره چی حرف می‌زنی؟ - می‌تونیم اونجا زندگی کنیم.
می‌تونیم اونجا زندگی کنیم. اونجا ارزونه.
می‌تونیم...
می‌خوای وایلدر رو از مدرسه بکشی بیرون؟
می‌خوای بفرستیش مدرسه تو پاناما؟
داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- خوبی؟ - آره، فقط...
انگار یکی اسید باتری ریخته تو معدم.
چرا این‌قدر دیوونه‌بازی درمیاری؟
دارم از آژانس می‌رم، رز.
گفتی هیچ‌وقت بدون من این تصمیم رو نمی‌گیری.
خب، می‌دونستم هیچ‌وقت موافقت نمی‌کردی.
نمی‌تونی این کارو کنی، سمی.
۴۵ سالته. می‌خوای چی کار کنی؟
تو این موقعیت پر از عدم اطمینان از اول شروع کنی؟
داری...؟
می‌گم، معجزه‌ست که هنوز کار داری، با این شرکت‌های گنده
که آژانس‌های کوچیکی مثل تو رو می‌بلعن.
- حتی به کنستانتین یا جرالد چیزی گفتی؟ - ببین، من فقط...
دارم بهش فکر می‌کنم، باشه؟ همین.
آه، باشه، خوبه. داری بهش فکر می‌کنی.
- خوبه، مرسی. - آروم باش.
- فقط آروم باش، باشه؟ - این دیوونگیه.
ببین، می‌شه...؟
می‌شه بریم به مهمونی؟
جرالد مست کرده، و تو تنها کسی هستی که می‌تونی جمعش کنی
قبل از اینکه زیادی گنده‌گویی کنه.
لطفاً، لطفاً فقط برو بیرون
و کاری که بلدی رو بکن؟ لطفاً؟
من اینجا با بار غمت می‌مونم.
- می‌مونی؟ - آره.
- وایلدر رو چک می‌کنی؟ - آره.
مطمئن می‌شی که خوابه و فقط ادا درنمیاره؟
- معلومه. - نفس‌هاشو چک می‌کنی؟
- نفس‌هاشو چک می‌کنم. - مطمئن می‌شی ریتمیکه؟
یه گوشی پزشکی لعنتی میارم، باشه؟
- باید عمیق و آروم باشه. - عمیق می‌شه. آروم می‌شه.
- لطفاً، می‌ری؟ - قول می‌دی؟
- قول می‌دم. - من جدی می‌گم.
- لطفاً فقط برو به مهمونی؟ مرسی. - باشه.
منو یادت میاد؟
تو...
شبیه یه مرد دیگه از قبل‌ترا به نظر میای.
ولی اون اینجا زندگی می‌کرد.
آره، اون... اون منم. اینجا... اینجا خونه منه.
رز همسرمِ.
- من شوهرشم. - واقعاً؟
تو... تو؟
سلام. می‌تونم یه نوشیدنی بگیرم؟
امشب هوشیار می‌مونم. هوشیار می‌مونم.
منو از این پیشنهاد کاملاً غیرقابل‌قبول نجات بده.
پس گذشته و حال هر دو توهمن، درسته؟
سؤالم اینه. این منو چی می‌کنه؟
بدون چیزی که کردی و چیزی که قراره بکنی.
دقیقاً.
بدون حس زمان، ما فقط...
شاد می‌شیم؟
گم‌گشته.
تنها تو تاریکی.
سلاح مخفیم.
می‌بینی، همیشه اونو تو جیبم نگه می‌دارم، نه؟
شاید اون نخواد تو جیب تو باشه. اونجا خیلی تنگه.
و همین‌جوری، اون پیداش می‌شه.
کلیدی که می‌تونه یهو عوضش کنه...
اون عشق زندگی منه.
اولین باری که... اونو رو صحنه دیدم.
یه نمایشی بود که با لوسین کار می‌کرد.
اون... باورنکردنی بود.
بعدش، رفتم به یه مهمونی چون واقعاً می‌خواستم ببینمش.
تنها کاری که می‌تونستم بکنم این بود که وایستم و گوش بدم.
مثل یه گل دیواری لعنتی.
و اون از بین جمعیت راهشو باز کرد،
و داستانای سفرش به نپال رو تعریف کرد.
مثل یه پروانه واقعی بود، شیره می‌آورد، شیره می‌برد. نمی‌دونم.
راست می‌گه. من هیچ‌وقت تو استعاره‌ها خوب نبودم.
همه‌چیز برام یک به یکه، می‌دونی؟ من می‌دم و می‌گیرم.
همونه که هست.
ولی با اون، همه‌چیز چند برابر می‌شه.
خوب و بد.
به هر حال، یه سال بعد،
خودمو تو یه مهمونی دیگه دیدم.
فقط این بار، من یه آدم عوضی نبودم که بخوام خودمو به مرکز اتاق برسونم.
و اون منو دید.
اون عاشقشه.
- کی عاشق کیه؟ - نه، صبر کن.
اون هنوز عاشقشه.
ستاره سینما.
اینو به زنم گفت، چی، همین که از در ورودی اومد؟
تو راهرو بود.
با شمعدان یا طناب؟
راستی، می‌دونی نمایشی که جرالد داره به فیلم تبدیلش می‌کنه چیه؟
جونز مسافر؟
آره، نه، می‌خواستم به محض اینکه فهمیدم بهت بگم، ولی...
آره، خب، این تعریفای لعنتی تمومی نداره...
- ستایش. - آره، می‌خواستم بگم مطبوعات.
ولی، آره، درسته.
مثل یه صاعقه از آسمون صاف لعنتی.
اموال بهمون حقوقشو دادن.
پس بعد از این همه مدت، می‌تونی تصور کنی؟
یه فرصت که بالاخره درستش کنیم.
می‌گم، تو همیشه عالی بودی. همه‌چیزو سرپا نگه داشتی.
من و لوسی عملاً فقط دنبالت می‌دویدیم، می‌دونی؟
ببین، بعداً همه جزئیاتو بهت می‌گم، ولی عملاً...
آره، خبر خوبیه برای همه.
- فوق‌العاده‌ست. - می‌دونم. کاملاً یهویی.
چی شد به اون ماهی که ستاره شد؟
داستان خواب گند زنم؟
من طرفدارش نیستم. می‌گم، دروغه.
بالاخره می‌فهمی که همیشه کافی بودی؟ نه، فکر نکنم.
وقتی ستاره شدی،
هیچ‌جوری دلت نمی‌خواد برگردی به یه ماهی درخشان کوچولو.
این‌قدر عصبانی هستی، این می‌کشتت.
- من چی کار کردم؟ - تو چی کار کردی؟
هیچ ربطی به تو نداره.
کاری که با خرگوش‌ها کردی.
یادت میاد، برای جینی خرگوش گرفتی و گفتی حالشو بهتر می‌کنه.
خب، این جواب نداد.
اون خیلی مریض بود که حتی نمی‌تونست نگهشون داره، و اونا ازش فرار کردن!
باشه، باشه، صبر کن. الان دیوونه‌بازی درنیار.
رز خیلی خوشحال می‌شه از اینکه می‌بینه چقدر خوب داریم مدیریت می‌کنیم.
دوباره غیبم نزن.
سمی، نمی‌تونی منو اینجا تنها بذاری
با این همه درد.
من اون سمی نیستم.
یه زمان دیگه بود و یه جای دیگه.
باشه، فقط تو و من. من دیگه کاری ندارم.
تو بازیگر بودی، نه؟
رز گفت تو هلن هیل بودی. این اسم صحنه‌ات بود.
وقت ندارم برات داستان تعریف کنم.
- بیا، کجا داری می‌ری؟ - به تو ربطی نداره.
ببین، به من ربط داره. رز گفت باید اینجا بمونم.
رز گفت، رز گفت. تو چی می‌گی؟
می‌رم دستشویی. این مشکلی نداره؟
- اوه... - حتی فکر کردی
که بچه تنهاتو چک کنی؟
یه داستان شنیدم که می‌خواستم...
- برمی‌گردم. - آره، می‌دونم.
ایناهاش. ایناهاش. ولی جدی...
سلام. ببخشید.
لعنتی.
حرامزاده کوچولو.
- باشه. هی، هی. - مادر...
داری چی کار می‌کنی؟ اینجا چی کار داری؟ چی شده؟
یه چیز یواشکی تو جیبم گذاشتی؟
- گذاشتی، نه؟ تو لعنتی کوچولو. - نه، نه، نه. نه، من نبودم.
من هیچ‌چیز یواشکی تو جیب تو نذاشتم.
خب، این یهو جادویی پیداش نشد.
از وقتی از کانادا برگشتم این کت رو نپوشیده بودم.
تو با کوکائین تو جیب یه پرواز ترانس آتلانتیک کردی؟
- شاید. - این می‌تونست خیلی بد تموم بشه.
مثلاً اینکه نتونی بروی به اسکار.
آه، به خاطر خدا.
در لعنتی رو ببند.
- ببخشید. ببخشید. یه لحظه. - اوه. ببخشید.
یه لحظه دیگه میایم بیرون.
باید این هدیه‌ها رو مثل یه موهبت بپذیریم.
باشه؟ خب، بجنب.
خب، شاید نه رو کتاب پرنده پسرم.
آه، کاملاً مناسبه.
من یه دونه می‌زنم، بعد باید از اینجا بزنیم بیرون، باشه؟ اینجا حموم پسرمه.
- ایناهاش. - همین‌جوری. خوبه.
ایناهاش لعنتی.
اینجاییم. یادم رفت تو یه آدم کلیدی هستی.
باشه، بیا، بریم. بزنیم بیرون. باید خیلی آروم باشی.
- آروم. - آروم باش.
- هی، هی. - چی؟
- این لعنتی فوق‌العاده‌ست. - آره، آره، خوبه.
وای، این منظره فوق‌العاده‌ست!
نه، فکر کنم تو می‌تونی کل این ماجرای دیدار دوباره رو مدیریت کنی.
تو تنها آدم لعنتی هستی، در واقع.
می‌خوای چی کار کنی؟ لوسین همون لوسینه، می‌دونی؟
حتی منم کاملاً به این حرامزاده اعتماد ندارم.
آره.
می‌گم، اون به خاطر خراب کردن رابطه‌ها معروفه
فقط با یه نگاه لعنتی کوچولو،
و بعد می‌ره و همه رو تکه‌پاره می‌ذاره.
باید خیلی هیجان‌انگیز باشه این‌جور جذابیتی داشتن.
واقعاً فکر کردم امشب کنسل می‌کنی.
می‌دونی، با توجه به وضعیتت.
ولی تو آدم اصلی منی. همیشه با یه پایان گنده میای. اینو خیلی قدردانم.
واقعاً می‌خوام درباره یه چیز خیلی مهم باهات حرف بزنم.
این... خیلی هیجان‌انگیزه. این چیز بدی نیست.
این خیلی... خیلی، خیلی، خیلی هیجان‌انگیزه.
سمی، یه حس یواشکی دارم. نمی‌دونم.
فکر کنم یه جورایی به‌عنوان...
یه کشیش اعظم از یه دین هنوز بی‌نام پیدام شده.
واقعاً؟
- تو کل جهان لعنتی، درسته؟ - اوهوم.
بچه‌های کوچولو، وقتی می‌رن بخوابن
- یه دونه از اینا با خودشون می‌برن. - اوهوم.
یه مجسمه که من خلقش کردم، من زنده‌ش کردم.
- آره. آره. - من اینو...
- ساختم، درسته؟ - آره.
و باهاش حرف می‌زنن، درسته؟
اونا آرزوهای کوچیکشونو و رؤیاهاشونو و امیدها و ترس‌هاشونو بهش می‌گن
و امیدها و ترس‌هاشون برای آینده.
- من احضارکننده داستان‌ها و حقیقت‌هام. - اوهوم.
- آره. - و حالا؟
- بعد از یه میلیارد لعنتی... - یه میلیارد دلار.
فقط کافیه انگشتمو بلند کنم، درسته؟ و بوم.
آره.
نیروها از هیچ‌جا میان و جمع می‌شن
و دیوونه‌وارترین رؤیاهامو تحقق می‌دن، هر چقدر هم که مسخره باشه.
خب، این یکی. می‌بینی؟
من یه مردی رو می‌بینم که می‌تونه با ذهنش هوا رو کنترل کنه، درسته؟
- باورنکردنی. - و مثلاً،
ابرها شکل می‌گیرن، آفتاب می‌درخشه، بارون رو پارکا، هر چی بخوای.
و مثل یه داستان خیلی غم‌انگیز، خیلی شخصی، درسته؟
- ولی با جلوه‌های ویژه حماسی. - حماسی.
که همه رو سرگرم می‌کنه و وقتی می‌رن بیرون یه کم آماده‌ترن
برای فاجعه‌ای که در انتظارمونه.
حالا، فکر می‌کنی این مسخره‌ست؟
- فکر نمی‌کنم مسخره باشه. - نه، همه‌ش مسخره‌ست
چون به ذاتش یه چیز تقلبیه، درسته؟
ولی چون بازیگرا آدمن، ما داستان رو واقعی می‌بینیم،
یا بهتر از واقعی، به‌عنوان حقیقت، که من از هیچ خلقش کردم.
مثل دست خدا تو نقاشی میکل‌آنژ، که دست داوود رو لمس می‌کنه.
بوم! درسته؟
- هیچی، بعد یه چیزی. - فوق‌العاده‌ست.
خب، اوم...
من...
من... می‌خوام برگردم به موقعیتم،
می‌دونی، چیزی که گفتی، و خوشحالم که گفتی. - اوهوم.
مرد، این یه چیز خیلی گنده‌ست. این همونه.
تو ذهنم کاملاً واضحه. این کاریه که دارم می‌کنم. آماده‌ای؟
دارم ستاره مرگ لعنتی رو می‌سازم، مرد.
- درسته. - به معنای واقعی.
و می‌دونی دارت ویدر من کیه؟
- تو، مرد. تو لعنتی... تو دارت ویدر منی. - باشه، آره، آره.
پس تنها چیزی که نیاز داریم یه پرنسس لیا ست، درسته؟
دارم فکر می‌کنم، اون دلیاست. اون یه پرنسسه. عالیه. ایناهاش.
پس آخرین تیکه این پازل، آخرین تیکه،
لوک اسکای‌واکره.
یه قهرمان نیاز داریم برای سفر قهرمان.
و اینجاست که پیشنهاد می‌دم، رفیق. این همونه.
اگه یه کلمه با لوسین بذاری،
داریم سیاره‌ها رو منفجر می‌کنیم، رفیق.
داریم اونا رو لعنتی منفجر می‌کنیم. یا نجاتشون می‌دیم، می‌دونی؟
از تغییر اقلیم. می‌تونیم سیاره‌ها رو نجات بدیم. فرقی نمی‌کنه.
می‌دونی چیه؟
فکر نکنم فقط یه کشیش اعظم باشم، مرد.
فکر کنم خود خدا باشم.
واقعاً این‌طور فکر می‌کنم.
می‌دونی؟
اوه...
ببخشید، وسط حرف زدن درباره یه بازسازی جنگ ستارگان بودی. ادامه بده.
بازسازی؟ من نمی‌خوام جنگ ستارگان لعنتی رو بازسازی کنم، مرد.
- ببخشید. - اشکالی نداره. دارم درباره شرکت مدیریت جدیدم حرف می‌زنم.
با تو به‌عنوان تمرکز اصلیم. می‌گم، تو آدم منی. درسته؟
می‌گم، معلومه، هزینمو نصف می‌کنم.
و، اوم...
ببین، ما خیلی وقته تو این کاریم.
تو ۱۵ ساله مشتریمی. نمی‌خوام اینو عجیب کنم.
بیا تو این سفر با من. بیا فقط این کارو کنیم.
یه معامله با دست دادن، الان، من و تو.
اوه...
نه، رفیق.
چی؟
نه.
رفیق، این منصفانه نیست. واقعاً غافلگیرم کردی.
- نه، نه، نه. - چی...؟
ببین، ببین.
باشه، چطور بگم؟
فقط چون خودتو تو نظم جدید جهانی اخراج کردی
معنیش این نیست که من باید دنبالت بیام به یه دفتر لعنتی کوچیک
با ایده‌های گنده و بدون پشتیبانی، درسته؟
همه‌مون داریم برای طوفان‌های پیش رو سنگر می‌سازیم، رفیق.
همه‌مون. هیچ‌کس نمی‌خواد اون بیرون تنها بمونه. مخصوصاً من، باشه؟
پس اینو ازم نخواه.
چون اون‌وقت باید حرامزاده باشم و بگم نه.
آره.
تو خوبی.
باید برگردم به مهمونی.
بعداً باهات حرف می‌زنم.
یه نفس عمیق بکش. لازمه ثابت وایستم؟
فقط عادی نفس بکش.
منظورت از عادی نفس کشیدن چیه؟
ببخشید، ما هنوز عکس نگرفتیم.
اوه، ببخشید. نمی‌دونستم شما اینجایید. خیلی ببخشید.
♪ اوه، شیرین، شیرین مرد مو مشکی ♪
♪ اوه، لطفاً لطفاً دستمو بگیر ♪
♪ و منو ببر، منو ببر منو ببر جلو ♪
♪ نور، نرم روی پیشونیت ♪
♪ نشون می‌ده حالا چطور نگران شدی ♪
♪ می‌تونستم عاشقت بشم، عاشقت بشم عاشقت بشم، به هر حال ♪
سریلانکا. مجله‌ها می‌گن فوق‌العاده‌ست.
فقط میوه‌ها آویزون از درختا. می‌گن مثل بهشته.
داری درباره چی حرف می‌زنی؟
نیاز به تعطیلات دارم.
ولی نمی‌تونم تعطیلات برم مگر اینکه یه کار لعنتی داشته باشم.
زیاد فحش می‌دی. این زندگی رو بی‌ارزش می‌کنه.
فایده‌ش چیه حتی...
صبح لباس بپوشی، اگه همه‌چیز زشته؟
تو کی هستی؟
چطور اومدی اینجا؟
واقعاً، اینجا.
چطور اومدی اینجا؟
وای خدایا. وای خدایا، می‌دونم این چیه.
آه، این همون بدفورد فالزه. من، اِ...
من جیمی استوارت تو اون فیلما، وقت کریسمس.
- درست مثل همون فرشته که بال داره، درسته؟ این کلارنسه. - اوه، سامی عزیزم.
- این کلارنسه. - کریسمس نیست و تو جیمی استوارت نیستی.
خنده قشنگی بود.
ببین، برای آخرین بار، من اون سامی لعنتی تو نیستم، باشه؟
وای خدایا.
وای، قلبم داره... مثل یه ساعت کوفتی داره می‌تپه...
آروم، سامی. می‌دونی قلبت ضعیفه.
نه، ضعیف نیست. من ورزش می‌کنم.
می‌تونم 25 دقیقه با سرعت 6.5 روی تردمیل بدوم. حالا تو فرمم.
نمی‌خوای تو اوج زندگیت همین‌جا غش کنی و روی زمین بمیری.
وای خدایا، تو جادوگری.
باورم نمی‌شه نمایشو نیمه‌برهنه بازی کردم.
تو...
آن‌قدر جذاب بودی که حواسم پرت شد.
با اون کفشای براق و موهای شونه‌کشیده‌ت اون‌قدرا هم بد نبودی.
ناجیم، تراولینگ جونز.
شنیدم جرالد بالاخره بهم گفت همه‌چیز آماده‌ست تا فیلمش کنیم.
جونز...
اگه فکر می‌کنی خدات بهت حق داده به من بگی کی رو می‌تونم دوست داشته باشم،
- خب، بذار بهت بگم. - چی می‌خوای بهم بگی؟
اینکه من تو این شهر داغونت یه توقف کوتاه داشتم
از یه اتوبوس گری‌هوند خراب...؟
لعنتی، دیالوگ رو یادم رفت.
فکر می‌کنی اگه عاشقا رو بازی نمی‌کردیم عاشق هم می‌شدیم؟
وقتی همه این تظاهر و خیال‌بازی رو مرور می‌کنم،
- می‌خوام بدونم چی واقعی بود. - همه‌چیز.
چون یه شروع، یه وسط و یه پایان توسط یکی دیگه نوشته شده
به این معنی نیست که ما تو اون صحنه حضور نداشتیم.
فکر می‌کردم اراده آزاد یه چیزی باهاش ربط داره.
ارزشش بیش از حد بالاست.
فکر می‌کردم هشیاری.
هستم، ولی هنوز می‌خورم.
به کسی نگو.
رازت پیش من امنه.
یه عکس هاله می‌تونه همه‌چیز رو درباره خودت نشون بده.
داریم چی‌کار می‌کنیم؟
یادت میاد وقتی کلیدامو از روی حصار انداختی تو حیاط یکی؟
چون نمی‌خواستی مست برم مهمونی دوست صمیمیت.
آره، و تو پریدی اون‌ور و گربه همسایه بهت حمله کرد.
تا خود بیمارستان همه‌ش می‌خندیدی.
تو باحال بودی. چیزای مزخرف رو باحال می‌کردی.
خندیدن به چیزای داغون آسون بود. تو آسون بودی.
نه، فکر نکنم کسی که حالا منو می‌شناسه باور کنه.
یادت میاد وقتی تو موج گرما برق قطع شد؟
کولر نبود و جرالد آن‌قدر حالش بد شد،
رفتم تو ماشین و کولر رو زدم.
و تو برام یه تخت یخی درست کردی چون آن‌قدر خمار بودم،
نزدیک بود بالا بیارم، و بعد تو رفتی روی صحنه...
تا نمایش رو برای سه نفر تماشاچی باقی‌مونده تموم کنی،
نقش هر دومونو با لهجه‌های مختلف بازی کردی.
خدایا، تو واقعاً خیلی خوبی.
کاش فیلمو با تو بازی می‌کردم.
چی؟ منظورت چیه؟
چی؟
کیه؟ کی قراره نقش منو بازی کنه؟
دلیا.
باشه، ولی تو هنوز نقش جونز رو بازی می‌کنی؟
تو مثل یه ستاره درخشان و تابان بودی.
نمی‌دونم چرا ول کردی.
ول نکردم.
اونا دیگه منو استخدام نکردن.
تازه، سامی همیشه تا دیروقت کار می‌کنه یا...
خارج از شهره.
نمی‌تونستم دنبال سایه‌ها بدوم
وقتی وایلدر تو خونه تنها بزرگ می‌شد.
ما حتی سگ هم نداریم، لوسین. این چه بچگی‌ایه؟
و مامانم هیچ‌وقت وقتی بزرگ می‌شدم نبود. بابام هم که غیبش زده بود.
با پاپ‌تارت و تلویزیون بزرگ شدم، ولی بازم آخرش...
آه، بی‌خیال. لطفاً داستانو با این تموم نکن:
«ببین چطور شدم. خوب شدم، نه؟» نه، نشدی.
خوب نشدی! می‌تونی یه مست بدجنس باشی.
می‌خواستم بگم: «تو رو داشتم.»
تو باعث شدی...
از چیزی که بهم داده شده بود، فراتر ببینم.
دارم چی‌کار می‌کنم؟
نگران نباش.
فکرشو نکن. واقعاً داره اتفاق نمی‌افته.
ما فقط داریم کارای ناتموم رو تو یه دنیای موازی تموم می‌کنیم.
- باشه، خوبه. - وای خدایا.
رز...
نمی‌تونستم تحمل کنم که تو این‌قدر بااستعداد بودی.
و متأسفم که تلفنی باهات بهم زدم درست بعد از اینکه اولین کار بزرگتو گرفتی.
باید جشن می‌گرفتی، ولی به‌جاش نابود شدی.
تو عشق زندگی منی. - تو منو ترسوندی.
دارم صادقانه می‌گم. فقط به این نگاه کن.
- این حس خوبی نداره؟ - اوه، آره. خیلی خوب.
هیچ‌وقت نباید می‌رفتم.
قبل از قسمتای خوب جا زدم، خونه، بچه‌ها، کارتای کریسمس.
این عذرخواهی نیست. این... یه بازنویسی کامل از تاریخچه خودمه.
منظورت اینه که می‌تونستیم همه اینا رو داشته باشیم اگه فقط یه کم احساس امنیت بیشتری می‌کردی؟
می‌تونستیم تو بیست‌سالگی یه بچه با هم داشته باشیم؟
اون... اون بچه، بچه ما؟
اون... اون حالا 18 سالش می‌شد، لوسین.
- از کجا اینو می‌دونی؟ - خیلی ساده‌ست.
فقط حالا رو منهای اون موقع می‌کنی، و بوم،
سن بچه خیالیمونو به دست میاری.
همیشه سال‌هاست. همیشه حساب و کتابه.
فقط جمع و تفریق سال‌هاست.
نمی‌فهمی. تو بچه نداری.
من بچه داشتم.
تا پارسال نمی‌دونستم.
16 سالشه.
آره، قسمتای سختشو از دست دادم، ولی حالا من و اونیم.
قراره کل تابستون با یه آروی تو کشور بگردیم.
اسمش رینوره.
«اسمش رینوره.»
خب، می‌دونی، چند روز بعد از اینکه باهام بهم زدی،
هر صبح سر صحنه بالا می‌آوردم.
فکر کردم از دل‌شکستگیه یا آنفولانزا...
هر چی.
ببخشید هیچ‌وقت بهت نگفتم.
هی.
خیلی خوب شد که دیدمت.
من فقط...
می‌خوام بدونی...
چقدر ازت ممنونم،
برای همه‌چیز.
چی شده؟ یه چیز بد اتفاق افتاده؟
چی؟ نه. چیزی نشده.
چی، حتماً باید یه تجربه نزدیک به مرگ داشته باشم تا خوب باشم؟
شاید.
ببین، فکر کنم چیزی که نمی‌فهمی اینه که هر روز
برای من مثل یه تجربه نزدیک به مرگه.
ولی تو برای من همه‌چیز هستی، رز.
همه‌چیز.
با جرالد کوکائین زدی؟
اوه...
اون زد. و منم یه کم زدم.
- آره، تو کلی زدی. - آره، کلی زدم، آره. و حالا حالم افتضاحه.
جلوی هلن زدی؟
- آره. - واقعاً؟
و خیلی عجیب بود.
فکر می‌کنی عجیب بود کوکائین زدن
جلوی این زن باوقار و شیک که داره می‌میره؟
من دارم می‌میرم. منم که دارم می‌میرم.
داری یه حمله پانیک درجه یک می‌کنی؟
حمله پانیک ندارم.
داری حمله پانیک می‌کنی چون فکر کردی کار راحتت با کنستانتین رو ول کنی.
ولی قول می‌دم، سامی، فردا بیدار می‌شی دقیقاً جایی که باید باشی.
ببین، من ستاره‌ماهی کوچولوی تو نیستم.
- باشه. - باشه؟
باید یه کم استراحت کنی، و من واقعاً باید برم با هلن حرف بزنم.
هلن رفته.
- چی یعنی؟ - رفته.
- باربارا اومد؟ - نه، باربارا نیومد.
- چی؟ - چی؟ احتمالاً...
- سامی! - چی؟
- خدایا! - چی؟
- وای خدایا. - چی؟ رفت.
سامی!
چطور تونستی این کارو بکنی؟!
به هلن قول دادم نذارم بره.
و باربارا این همه راه اومده چون دوستشه
و دوستا این کارو می‌کنن.
اون یه غریبه کامل با خانواده خودش اون بیرون
داره فکر می‌کنه چی به سرش اومده.
نه، جز من کسی نیست.
اون به کمک نیاز داره، رز، کمک واقعی.
راست می‌گی. راست می‌گی.
من چطور می‌تونم کمک واقعی بکنم؟
من همونم که همه‌چیزایی که براش زحمت کشیده بودم رها کردم
تا بتونم مافین هویج با رویه ریکوتا درست کنم برای شبای بازگشت به مدرسه
و، می‌دونی، باشم برای بچگی وایلدر.
ولی نه، نه، نه، تو رو سرزنش نمی‌کنم که از یه نفر غافل شدی
که باعث می‌شه بدون هیچ دغدغه‌ای بری سر کار مورد علاقه‌ت.
یه خبر برات دارم. از کار لعنتیم متنفرم!
تموم شد.
دیگه تمومه. من دیگه نیستم.
کار ندارم.
تو کار یه مشکل پیش اومده.
گفتن اگه بخوام کارمو نگه دارم، باید برم میانجی‌گری،
که منم گفتم: «خودتونو گم کنید!»
بعد اونا گفتن من مشکل عصبانیت دارم.
و اگه بخوام کارمو نگه دارم، باید برم کلاس مدیریت خشم.
خشممو مدیریت کنم؟ این تنها چیزیه که واقعاً از خودم دوست دارم.
یه مشکل؟
با تو؟
با مردیت.
خیلی وقت پیش بود.
مردیت؟ صبر کن، یه لحظه.
وای خدایا.
دستیار قدیمی جرالد؟
یادت میاد اون موقع که به من حساسیت داشتی؟
منظورت وقتیه که بعد از زایمان بودم؟
تو به من حساسیت داشتی.
چی شد؟
رفتم جرالدو تو لوکیشن ببینم.
و هممون رفتیم بیرون و شام خوردیم.
و بعد...
مردیت رو تا اتاقش همراهی کردم.
دیروقت بود.
و من تنها بودم.
هیچ معنایی نداشت.
من اونو نمی‌خواستم، رز.
من فقط تو رو خواستم.
از لحظه‌ای که دیدمت، همه کارم این بود که سعی کنم دلتو به دست بیارم.
ببخشید.
دارم فکر می‌کنم اگه الان یه عکس از من و وایلدر با دوربین اون یارو بگیری،
رنگین‌کمونا رو می‌دیدی که از قلب من به سمت قلب اون پرت می‌شن.
فکر می‌کردم اصلاً برمی‌گردی به مهمونی خودت؟
اوه، این مهمونی من نیست.
احساس می‌کنم یه احمقم که درباره هاله مادربودنت و حس خونه‌داریت پز دادم.
خیلی احمقانه بود. ببخشید.
وای خدایا. نه، تو منو دیدی. من مادرم. دیگه چی باید ببینی؟
نمی‌دونستم تو یه بازیگر تئاتر معروف بودی.
جرالد تازه بهم گفت تو نقش اصلی رو خلق کردی که قراره من بازی کنم،
هر شب تشویق ایستاده.
خب، می‌دونی، این قضیه تئاتره. وقتی تموم می‌شه، تمومه.
دستای زمان می‌برنش و جمعش می‌کنن، دیگه هیچ‌وقت دیده نمی‌شه.
شاید... شاید یه روز بتونیم همو ببینیم.
تو می‌تونی بهم کمک کنی با نقش.
نمی‌شه بهت کمک کرد. اون نقش قدیمیه.
کی می‌خواد یه زنی مثل راشل رو ببینه
که توسط یه مرد که خیلی ازش پایین‌تره نجات داده بشه
فقط چون می‌خواد بچه‌دار بشه و فکر می‌کنه لایق هیچ‌کس دیگه‌ای نیست؟
و این تصویر مضحک از مادر بودن،
شادی تقلبی...
هیچ‌کدوم از مبارزه‌های اصلی.
چه دروغ محضی.
کی قراره بهش کمک کنه وقتی پرده میاد پایین؟
هیچ‌کس، همین.
فکر می‌کردم از مادر بودن خوشت میاد.
نه. نه.
نمیاد.
تنهاییه.
و هیچ‌کس بهت نمی‌گه مهم نیست چقدر از متخصصا کمک بگیری،
هیچ راهی برای درست کردن اون تنهایی نیست
چون کسی که دلت براش تنگ شده خودتی.
و هر چی سنت موقع به دنیا آوردن اولین بچه‌ت بیشتر باشه،
فاصله بین اون که بودی و اون که شدی بزرگ‌تره.
آن‌قدر بزرگ که یه بعدازظهر تو رو کامل قورت می‌ده
وقتی داری با خیال راحت سعی می‌کنی پریزای برق رو برای بچه امن کنی.
- می‌رم بشینم، ببخشید. - خوبی؟
وای خدایا، سرگیجه برگشت.
این گلا، خیلی شیرین بو می‌دن. فاسد شدن؟
اوه.
فکر کنم باردارم.
واقعاً؟
خب، صبح تو محل کار یه تست دادم، منفی بود،
ولی بعدش همش حالم بد بود، و اینجا یه تست دیگه دادم.
و چی گفت؟
هنوز نگاه نکردم.
چرا؟
چون آماده نیستم.
می‌فهمم.
وایلدر؟
دلیا!
- چی شده؟ - پیداش نمی‌کنم.
وایلدر؟
رز، پیداش کردم!
وای خدایا.
تو چادر بود.
- ممنون. - معلومه.
- فرشته. - بیا ببرمت بخوابونی.
بیا اینجا.
خوبی.
اگه الان یه عکس از من و وایلدر با دوربین اون یارو بگیری،
رنگین‌کمونا رو می‌دیدی که از قلب من به سمت قلب اون پرت می‌شن.
خوبی؟
زیاد نه.
فقط باید این تست لعنتی رو نگاه کنم.
بده به من.
خب، این کاملاً عجیبه.
اون‌قدرا هم عجیب نیست.
من می‌دونم چطور جوابو وقتی دیدم بازی کنم.
- دوست داری تست چی بگه؟ - نه خیر، نه آره.
می‌دونی که فقط این دوتا گزینه داری؟
صلیب؟
صلیب.
لعنتی.
می‌خوای برم جرالدو بیارم و ببرمت خونه؟
من و جرالد هیچ‌وقت با هم نخوابیدیم.
فقط داشتیم آزمایش می‌کردیم، یه جورایی مثل عشق‌ورزی قدیمی.
خب...
ام...
مگه لقاح معجزه‌آسا بود؟
نه، رز.
لوسینه.
لطفاً هنوز به کسی نگو.
نه، نه. معلومه که نه.
اوه.
ممنون.
باشه.
♪ حالا ماه رنگ‌پریده می‌درخشه ♪
♪ روی مزرعه‌های پایین ♪
♪ آدما دارن زمزمه می‌کنن ♪
♪ آروم و نرم ♪
♪ لازم نیست بهم بگی، پسر ♪
♪ چون می‌دونم، آره ♪
♪ وقتی وقت خواب جنوب می‌رسه ♪
♪ باد ملایم می‌وزه از بین درختای کاج ♪
♪ آدمای اونجا یه زندگی راحت دارن ♪
♪ وقتی مامان پیر روی زانوهاش می‌افته ♪
♪ وقتی وقت خواب جنوب می‌رسه ♪
♪ سرزمین جنوب عزیز با آهنگ رویاییش ♪
♪ منو برمی‌گردونه جایی که بهش تعلق دارم ♪
♪ درست تو بغل مامانم ♪
♪ وقتی وقت خوابه ♪
♪ وقت خواب، جنوب ♪
می‌دونستم! می‌دونستم!
وای خدایا.
تو... برگشتی؟
خانم، می‌تونید از جلوی در کنار برید؟
کنترلم برای یه دلیلی کار نمی‌کنه.
شوهرت منتظرته؟
اوه، نه.
خیلی وقته که رفته.
فقط دیگه دیر شده، و واقعاً باید برم بخوابم.
باشه، بیا. ببرمت داخل، سالم و سلامت.
حالت چطوره؟
باور نمی‌کنی؟ دل‌دردم کاملاً خوب شد.
این خبر عالیه.
بیا بریم داخل. بیا.
اوه.
چرا اینجا این‌قدر تاریکه؟ برق تازه قطع شد.
سامی!
بیا تو، نمی‌تونی اینو درست کنی.
خب، چرا یکی آتیش رو روشن نمی‌کنه؟
تو، خدا، خودتو به یه دردی بزن.
نوری که همش ازش حرف می‌زنی بیار تو.
اوه. ساعت این همه وقت از کار افتاده بود.
این چیزا رو نمی‌بینی؟
همه وسایلم کجان؟
همه‌شون غیبشون زده.
تو چطور هنوز برق داری؟
- چی؟ من؟ - آره.
من با خورشید کار می‌کنم.
آقای وارن؟
اوه... آقای وارن، سلام.
واقعاً ببخشید که مزاحمتون شدم، ولی دارم وسایلمو جمع می‌کنم
و حالا باید ازتون عکس بگیرم.
نمی‌خواین از داستان امشب جا بمونید.
- عالیه. - خیلی قشنگ می‌نوازی.
چرا تو نمی‌نوازی؟
آره، باشه.
سامی، اوه، چی حس می‌کنم؟
تموم عمرم غایبت بود.
دوست داری برقصی؟
اوه، این یه رکوئیمه.
مهم نیست؟
ببخشید که با همه دردت تنهات گذاشتم.
اشکال نداره، سامی. اشکال نداره.
اوه.
مواظب باش.
بیا. این‌ور.
بیا اینجا.
آره، کفشاشو دربیار.
- اشکال نداره. - خیلی سرده.
- بذار برم یه پتو بیارم. - نه، نه. خودم می‌رم.
تو اینجا بمون.
این‌ور.
- اینو بده بهش. - مرسی، رفیق.
- بگیر. - باشه.
- بگیر، ایناهاش. - تو خوبی.
همه اینا خواب بود؟
نه، هلن. خواب نبود.
ممنون.
که این‌قدر دوست‌داشتنی بودی.
آخرش چی می‌شه؟
من...
- چی؟ - داشتم فکر می‌کردم که...
می‌تونستم داستانتو درباره ماهی و ستاره به جینی بگم...
قبل از تولد چهارسالگیش...
وقتی فوت کرد.
اوه...
کجا...؟
داستان ماهی درخشان کجا تموم شد؟
کجا بودی؟
اوه، رسیده بودیم به... از توده درخشان به ماهی طلایی.
به پرنده نورانی، درسته؟ به خورشید سوزان.
به ماه درخشان. و بعد بالاخره...
بالاخره، اون...
درخشان‌ترین و روشن‌ترینشون بود. یه ستاره بود.
و بالاخره خوشحال بود.
ولی... ولی بعد یه نور کوچیک و چشمک‌زن روشن دید
اون پایین تو اقیانوس عمیق و تاریک.
و بعد رفت خوابید.
آره.
بعد چی؟
خونه بود.
سلام؟
سلام. سلام.
- اوه... - می‌تونم کمکتون کنم؟
با یکی تلفنی حرف زدم. من باربارا کالینزم. اومدم هلن رو ببرم.
وای، خدای من. اینجا رو نگاه کن.
انگار همین دیروز بود.
موسیقی پخش کردیم. رقصیدیم.
چه روزایی داشتیم.
هلن؟
اوه.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.